دانشنامه امام حسين عليه السلام بر پايه قرآن، حديث و تاریخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٥

١ / ٩

رَباب ، دختر اِمرِؤ القَيس [١]

٢٨٨٨.الأغانى: رَباب دختر امرؤ القيس و مادر سَكينه دختر حسين عليه السلام ، بر شهادت همسرش حسين عليه السلام ، آن گاه كه شهيد شد ، مرثيه سرود و گفت: {٠ آن كسى كه نورى بود و از آن پرتو مى گرفتند در كربلا كشته شد ، بى آن كه به خاكش بسپارند . ٠} {٠ اى نواده پيامبر صلى الله عليه و آله ـ كه خداوند از سوى ما جزاىِ نيكت دهد و تو را از خُسرانِ ميزان ها[ى اعمال ]برَهاند ! ٠} {٠ براى من ، كوهى سترگ بودى كه بِدان ، پناه مى جُستم و با ما ، هماره بر پايه مِهرورزى و دين، همنشينى مى كردى. ٠} {٠ از اين پس ، چه كسى يتيمان را در يابد؟ نيازمندان را چه كسى در يابد؟ و چه كسى مايه بى نيازى شود و هر تهى دستى بدو روى آورد؟ ٠} {٠ به خدا سوگند، [پس] از شما، شُويى نخواهم گرفت تا آن كه ميان ماسه و گِل ، دفن شوم. ٠}

٢٨٨٩.تذكرة الخواصّ : گفته اند كه رَباب، دختر امرؤ القيس و همسر حسين عليه السلام ، سرِ ايشان را به دامان گرفت و بوسيد و چنين سرود: [٢] ٠ واى از مصيبت حسين! حسين را از ياد نمى برم كه تيغ هاى دشمنان ، او را هدف گرفتند . ٠ ٠ او را در كربلا ، بر زمين افكنده ، رها كردند. خداوند ، دو سوىِ كربلا را هرگز سيراب مگردانَد! ٠