٠ هر گه كه يادم آيد از آن سيّدِ شهيد عيشم شود مُنغّص و عمرم شود هَبا [١] ٠ ٠ اى بس بلا و رنج كه بر جان او رسيد از جور و ظلم امّت بى رحم و بى حيا ٠ ٠ در آرزوى آب ، چون اويى بِداد جان لعنت بر اين جهانِ به نفرينِ بى وفا ٠ ٠ آن روزها كه بود در آن شومْ جايگاه مانده چو مرغ در قفس از خوف بى رجا ٠ ٠ با هر كسى همى به تلطُّف ، حديث كرد آن سيّد كريمِ نكوخُلقِ خُوش لقا ٠ ٠ تا آن شبى كه روز دگر بود قتل او مى دادشان نويد و همى گفتشان ثنا ٠ ٠ گويند كاين قدر ، شب عاشور گفته بود آمد شب وداع ، چو تاريك شد هوا ٠ ٠ روز دگر چنان كه شنيدى ، مصاف كرد حاضر شده ز پيش و پس ، اعدا و اوليا ٠ ٠ بر تن زره كشيده و بر دل ، گِره زده رويش ز غَبنْ تافته ، پشتش ز غم ، دو تا ٠ ٠ از آسمان دولت او ، ماه ، گشته گم وز آفتاب صورت او گم شده ضيا ٠ ٠ در بوستان چهره و شاخِ زبان او از گُل ، برفته رنگ و ز بلبل ، شده نوا ٠ ٠ خونش چكيده از سرِ شمشير بر زمين ياقوت ، دُر فشانده ز مينا به كَهرُبا ٠ ٠ از بهر شربتى به بَر لشكر يزيد بر «مَن يزيد» [٢] داشته ، جان گران بها ٠ ٠ لب خشك از آتش دل و رُخ ، زابِ ديده، تَر دل با خداى بُرده و تن ، داده در قضا ٠ ٠ بگرفته روى آب ، سپاه يزيد شوم بى آب ، چشم و سينه ، پُر از آتشِ هوا ٠ ٠ از نيزه ها چو بيشه شده حربگاهشان ايشان در او خروشان چون شير و اژدها ٠ ٠ بر آهوان خوب ، مسلّط ، سگان زشت بر عدل ، ظلم چيره شده ، بر بقا ، فنا ٠ ٠ اينان در آب ، تشنه و ايشان به خونشان از مِهر ، سير گشته و از كينه ، ناشتا [٣] ٠ ٠ بر قهر خاندان نبوّت ، كشيده تيغ تا چون كنندشان به جفا ، سر ز تن ، جدا ٠ ٠ آهخته تيغ بر پسر شيرِ كردگار آن ياغيانِ باقىِ شمشيرِ مرتضى ٠

[١] هبا : هباء ، گرد و غبار .[٢] مَن يزيد : مزايده ، حراج .[٣] ناشتا : سير ناشده ، گرسنه .