دانشنامه امام حسين عليه السلام بر پايه قرآن، حديث و تاریخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤٢٤
درآمد
واژه شناسى زيارت
واژه «زيارت» ، از ريشه «زَور» ، به معناى ميل كردن به چيزى و روى گردانى از چيزى ديگر است . از اين رو ، ديدارهايى كه داراى اين ويژگى باشند ، زيارت ناميده مى شوند . ابن فارِس ، در اين باره مى گويد : الزّاءُ وَ الواوُ وَ الرّاءُ ، أصلٌ واحِدٌ يَدُلُّ عَلَى المَيلِ وَ العَدولِ... و مِنَ البابِ : الزّائِرُ ؛ لِأنَّهُ إذا زارَكَ فَقَد عَدَلَ عَن غَيرِكَ . [١] زا و واو و را (زور) ، ريشه اى است كه دلالت بر تمايل و انصراف دارد . زائر ، از همين ريشه است ؛ زيرا وقتى زائر ، تو را زيارت كند ، از ديگرى روى گردانده است . ابن منظور نيز اين معنا را تأييد مى كند : زارَ فُلانٌ فُلانا ، أى : مالَ إلَيهِ . [٢] فلانى ، فلانى را زيارت كرد ؛ يعنى : به او روى آورد . طُرَيحى مى گويد : وَ الزِّيارَةُ فِي العُرْفِ : قَصدُ المَزورِ إكراما لَهُ و تعظيما لَهُ و استِئناسا بِهِ . [٣]
[١] معجم مقاييس اللّغة :ج ٣ ص ٣٦ .[٢] لسان العرب: ج ٤ ص ٣٣٥.[٣] مجمع البحرين: ج٢ ص ٧٩٢.