٠ يكباره ، جامه در خُم گردون به نيل زد [١] چون اين خبر به عيسىِ گردون [٢] نشين رسيد ٠ ٠ پُر شد فلك ز غلغله ، چون نوبت خروش از انبيا به حضرت روح الأمين رسيد ٠ ٠ كرد اين خيال ، وهمِ غلط كار ، كان غبار تا دامن جلال جهان آفرين رسيد ٠ ٠ هست از ملالْ گرچه برى ، ذات ذو الجلال او در دل است و هيچ دلى نيست بى ملال. ٠ ٠ ترسم جزاى قاتل او چون رقم زنند يكباره بر جريده رحمت ، قلم زنند ٠ ٠ ترسم كزين گناه ، شفيعان روز حشر دارند شرم كز گُنَه خلق ، دَم زنند ٠ ٠ دست عِتاب حق به در آيد ز آستين چون اهلِ بيت ، دست در اهل ستم زنند ٠ ٠ آه از دَمى كه با كفن خون چكان ز خاك آل على چو شعله آتش ، عَلَم زنند ٠ ٠ فرياد از آن زمان كه جوانانِ اهل بيت گلگون كفن ، به عرصه محشر ، قدم زنند ٠ ٠ جمعى كه زد به هم صفشان شور كربلا در حشر ، صف زنان ، صف محشر به هم زنند ٠ ٠ از صاحب حرم ، چه توقّع كنند باز آن ناكسان كه تيغ به صيد حرم زنند؟ ٠ ٠ پس بر سنان كنند سرى را كه جبرئيل شويَد غبار گيسويش از آب سَلسَبيل. [٣] ٠ ٠ روزى كه شد به نيزه ، سرِ آن بزرگوار خورشيد ، سرْبرهنه بر آمد ز كوهسار ٠ ٠ موجى به جنبش آمد و برخاست ، كوهْ كوه ابرى به بارش آمد و بگريست ، زارْزار ٠ ٠ گفتى تمام زلزله شد خاكِ مطمئن گفتى فتاد از حركت ، چرخ بى قرار ٠

[١] جامه در نيل زدن : كنايه از عزادار بودن .[٢] عيسى گردون : مراد ، خورشيد است ، چون جايگاه خورشيد ، در آسمان چهارم است و معنى بيت ، اين است كه چون خبر شهادت امام حسين عليه السلام به آسمان رسيد ، خورشيد ، جامه تيره پوشيد و عزادار گرديد .[٣] سلسبيل : چشمه اى در بهشت .