دانشنامه امام حسين عليه السلام بر پايه قرآن، حديث و تاریخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٧

٠ ايشان ، قوى ز آلت و ساز و سلاح و اسب وينان ، ضعيف و تشنه و بى برگ و بى نوا ٠ ٠ مير و امام شرع ، حسينِ على ، كه بود خورشيد آسمان هُدا ، شاه اوصيا ٠ ٠ از چپ و راست ، حمله همى كرد چون پدر تا بود در تَنَش نَفَسى و رگى به جا ٠ ٠ خويش و تبار او ، شده از پيش او شهيد فرد و وحيد مانده در آن موضعِ بلا ٠ ٠ افتاده غُلغُل ملكوت اندر آسمان برداشته حجاب افق ، امر كبريا ٠ ٠ بر خُلد ، منقطع شده انفاس حور عين بر عرش ، مضطرب شده ارواح انبيا ٠ ٠ خورشيد و ماه ، تيره و تاريك بر فلك آرامش زمين ، شده چون جنبش هوا ٠ ٠ زهرا و مصطفى و على ، سوخته ز درد ماتم سراىْ ساخته بر سِدر منتها. [١] ٠

٤ / ٦

عطّار نيشابورى(م ٦١٨ ق)

٠ كيست حق را و پيمبر را، ولى؟ آن حسن سيرت، حسين بن على ٠ ٠ آفتاب آسمان معرفت آن محمد صورت و حيدر صفت... ٠ ٠ آن چنان سَر، خود كه بُرَّد بى دريغ؟ كآفتاب از درد آن، شد زير ميغ [٢] ٠ ٠ گيسوى او، تا به خون، آلوده شد خون گردون از شفق، پالوده شد ٠ ٠ كى كنند اين كافران با اين همه كو محمد؟ كو على؟ كو فاطمه؟ ٠ ٠ صد هزاران جان پاك انبيا صفت زده بينم به خاك كربلا ٠ ٠ در تَموز [٣] كربلا، تشنه جگر سر بريدندش! چه باشد زين بَتَر؟ ٠ ٠ با جگر گوشه ى پيمبر، اين كنند و آن گهى دعوىّ داد و دين كنند! ٠