٢٩٣٣.أدبُ الطفّ: در قصيده اى از عبد اللّه بن معتز ، آمده است : {٠ شگفتى اى نيست جز شهادت حسين عليه السلام كه تشنه كام بود و او را از نزديك شدن به آب ، دور مى كردند. ٠} {٠ آه بر شيرى كه در ميان انبوه سگ ها ، گرفتار آمد و آنها با چنگال هاى خون چكان ، [صورت] وى را مى خراشيدند! ٠} {٠ از دست دادن او ، ما را سخت لرزانْد و از جايى كه انتظارش را نداشتيم ، اين بلا بر سرمان آمد. ٠} {٠ چه بسيار بوده كه بر او، خون گريسته ايم [به خاطر ضربه هايى كه خورد] با نيزه هاى گندمگون و خوش دست ٠} {٠ و شمشيرهاى بُرّان و آب داده كه هر جا آزموده شوند ، كارى اند و از خون ، سيراب مى شوند . ٠} {٠ چه بيرق هايى كه با نام او بسته ايم و با آن بيرق ها، بر گناهكار [حمله اى] تازه مى شود . ٠} {٠ و چه لباس هاى سياه عزايى به تن كرديم و موها را تا شانه ريختيم [و خود را نياراستيم] ٠} {٠ و مويه هاى دردناكى كه به شيهه ماننده بودند و نيز به صداى زيورآلات آويخته به چيزى . ٠} {٠ و اينها ، همه در شأن او و فرزندانش و پدرش و مقام والايى كه داشت، اندك است. ٠}