٢٩٣٢.شعرُ ابنِ المُعتَزّ: [ابن مُعتز] در رثاى حسين عليه السلام ، سروده است: {٠ چه بسيارند كشتگان ارجمند تو در سرزمين كربلا كه غفلت هاى بزرگان [ـِ دشمنان] ، كم بهايشان ساخت! ٠} {٠ جنگ ، آن روز كه پشت كرد ، او را رها نمود و [گويى] فريادرسان ، مُرده بودند ؛ امّا شرف، زنده بود. ٠} {٠ با نگاهى آرام ، جان خود را سخاوتمندانه ، تقديم مى كرد ؛ جانى كه آن را در سايه صلح براى روز جنگ ، پروريده بود؛ ٠} {٠ تشنه اى كه آبگاه ها را زير نظر گرفته بود پاكان را از فرو افتادن در [دام] گوارايىِ آب ، باز مى داشت. ٠} {٠ با گونه اى خون آلود، هم آغوش خاك گرديد و چه بسيار ديده شد كه در هنگام نياز از او، به خوش رويى مى درخشد ٠} {٠ نفس هايم ، براى روز كشته شدن حسين عليه السلام ، شعله مى كشد و براى شهادت حسين عليه السلام ، كاروان سخنم ، ناله سر مى دهد . ٠} {٠ جانم فدايت ـ اى شهيد و چه كم شمار بودند كسانى كه به نداى تو در رزم آورى ، پاسخ دادند! ٠} {٠ آب دهنده ، ميهمان نوازى كرد با انبوه شمشيرها و صداى تيرها ٠} {٠ نخوت از لبه هر شمشيرى مى رود با آغشته شدن شمشير به خون [آنان] و گَردهاى بلند شده [در سرزمين طَف] . ٠}

[١] ابو عبّاس عبد اللّه بن معتز بن متوكّل عبّاسى، كه در ادبيات، توانا بوده، اشعار فراوانى دارد. وى به سال ٢٩٦ ق، در ٤٨ سالگى در زندان از دنيا رفت. حدس زده اند كه در شعبان سال ٢٤٧ هجرى، چهل شب پيش از مرگ متوكّل، به دنيا آمده است.