٢٩٢٦.المناقب ، ابن شهرآشوب : [دعبل ، در رثاى امام حسين عليه السلام چنين سروده است :] ٠ سر پسر دختر محمّد عليه السلام و جانشينِ او براى تماشاگران ، بر فراز نيزه مى شود ٠ ٠ و مسلمانان ، به تماشا و شنيدن ايستاده اند بى آن كه كسى اعتراض كند يا از غُصّه ، به خشم آيد! ٠ ٠ با ديدن اين صحنه ، چشمان تماشاگران، كور باد و از شنيدن مصيبت تو، گوش ها كر باد! ٠ ٠ ديدگانى را بيدار كردى كه برايشان مايه خواب بودى و چشمانى را خواب كردى كه با تو هرگز خواب به خود نمى ديدند. ٠ ٠ هيچ بوستان سرايى نيست ، مگر آن كه آرزويش اين بوده كه برايت سرايى و براى جايگاه قبرت ، مرقدى باشد . [١] ٠

٢٩٢٧.مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى : دعبل در قصيده اى ديگر ، چنين سروده است : {٠ منازلى هستند در ميان منطقه غَرى (نجف) تا وادى مِياه، و از آن جا تا منطقه طُوى . ٠} {٠ [اين مناطق] گذاشتند كه سرشك از اندرون قلبم بجوشد چنان كه آب جوشان ، از چشمه سار مى جوشد. ٠} {٠ اشك ها مرا از پرداختنِ به زيبارويانْ باز داشت در مصيبت كرامتمندان از فرزندان على عليه السلام. ٠} {٠ آيا اندوهبارت نمى كند اين كه فرزندانِ زياد فرزند پيامبر صل الله عليه وآله را به خونخواهى كشتند؟ ٠} {٠ و اين كه آشكارا شمشيرهاى زنازادگان دختران پرده نشين را آزار مى رساند؟ ٠} {٠ هلا! اشك ها را تنها بر حسين عليه السلام از ديده بريز و ياد كن قتلگاه آن پاك دامن پاكيزه پاك را. ٠} {٠ افسوس از اشتباهات روزگارى كه در آن ، فرزندان آن پاكِ پاكيزه (پيامبر صل الله عليه وآله) كشته مى شوند! ٠}

[١] در باره سراينده اين شعر، در الملهوف، چنين آمده است: «براى برخى انديشه وران است» و در مقتل الحسين خوارزمى آمده است : «يكى از شاعران قزوينى سروده» و در بغية الطلب فى تاريخ حلب ، چنين آمده است: «يكى از دهقانان هموطنِ ما ، اين گونه سروده است:» . نيز اين افزوده را دارد : «وقتى كه ابو العلاى معرّى از اين شعر آگاه شد ، گفت: به خدا سوگند ، شعرى رقّت بارتر از اين ، تاكنون نديده ام!».