٢٩٢٢.مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى : دعبل [در رثاى حسين عليه السلام ] در قصيده اى بلند ، چنين سروده است: {٠ آيا سرشك ديده را با گريه بيرون ريخته اى و شب را با آه و حسرت هاى سرد ، به صبح رسانده اى؟ ٠} {٠ و بر يادگار خاندان محمّد صلى الله عليه و آله ، گريه مى كنى و قلبت ، از شدّتِ حسرت و حيرت ، تنگ شده است؟ ٠} {٠ هلا! آنها را پيوسته ، به گريه ياد كن و از بى وفايى روزگار ، چشمان پُراشك را گريان نگه بدار. ٠} {٠ مصيبت جانكاهِ آنها را در نبرد طَف ، هرگز فراموش مكن كه اين خيانت بزرگ ، از بزرگ ترين حوادث روزگار است. ٠} {٠ خدا پيكرهايى را كه در كربلا هستند هماره ، از بارش فراوان بارانِ رحمت ، سيراب كند ٠} {٠ و بر روح حسين عليه السلام و پيكر به خون تپيده اش در كنار دو رودِ بيابان ، درود و سلام بفرستد! ٠} {٠ كشته اى است بى جُرم كه براى يارى خواستن ، تك و تنها ، فرياد مى دارد : كجايند؟ كجايند ياريگرانِ من؟ ٠} {٠ آيا [اينها را] فراموش مى كنم و اين رودخانه را كه در كنارش، آن تشنه كام و كشته و مظلوم و بى خونخواه ، آرميده است؟! ٠} {٠ به ابن سعد ـ كه خداوند ، او را از سعادت ، دور كند ـ بگو : تو، به زودى ، لعنت ها و عذاب آتش [دوزخ] را خواهى ديد. ٠} {٠ در تمام عمر، تا وقتى كه باد صبا مى وزد در تمام شامگاهان و بامدادان ، در قنوت ٠} {٠ [نفرين خواهم فرستاد] بر جماعتى كه گم راه شدند و پيامبر خدا صل الله عليه و آله را در چنين اندوه ها انداختند ٠} {٠ آنان ، سرِ حسين عليه السلام را بر نيزه افراشتند و زنان حرمِ او را ترسان و بى پوشش ، راندند. ٠}