٢٩١٩.مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى : نيز منصور بن سَلَمه ، در ضمن قصيده اى بسيار زيبا ، اين ابيات را سروده است: {٠ جانم فداى حسين ، آن روز كه دل به مرگ زد كسى كه در عمل به كام مرگ رفت ، نه با گفتار! ٠} {٠ آن روز، روزى بود كه [مى خواستند] به تمامى بر سر و شانه اسلام ، پا بنهند [و آن را نابود سازند]. ٠} {٠ [فاطمه] بانوى ستم ديده اى كه پيامبر صلى الله عليه و آله ، پدر اوست با چشمانى اشكبار [در پىِ فرزندش حسين] چشم در كاسه ديده مى گردانَد. ٠} {٠ آيا ياوران خون گرمى نيستند كه براى او به خشم آيند و شمشيرهاى بَرّاق و نيزه هاى باريك را به كار برند؟! ٠} {٠ چه بسيارند مُردگانى كه با غم و اندوه او ، مُرده اند و در مرقدى غريب و دوردست ، در بيابان ، به خاك سپرده شده اند. ٠} {٠ خويشاوندانش ، در آن روز كه اين مصيبت ها بر وى نازل شدند، گرداگردش نبودند. ٠}