٢٩٠١.الإرشاد: اُمّ لقمان، دختر عقيل بن ابى طالب ، وقتى خبر شهادت امام حسين عليه السلام را شنيد ، به همراه خواهرانش: اُمّ هانى، اسماء ، رَملَه و زينب، دختران عقيل بن ابى طالب ـ كه رحمت خدا بر آنان باد ـ ، سرْبرهنه ، خارج شد و بر شهيدان خود در كربلا ، گريه سر داد و گفت : {٠ چه پاسخى خواهيد داد ، آن گاه كه پيامبر صلى الله عليه و آله ، به شما بگويد كه : [واى بر شما!] چه كرديد ـ كه شما ، واپسينْ امّت ها هستيد ـ ٠} {٠ با اهل بيتِ من و ياورانم پس از من كه جمعى از آنها ، به اسارت در آمده اند و جمعى ، در خون تپيده اند ؟! ٠} {٠ پاداش من ـ كه شما را هدايت كردم ـ اين نبود كه پس از من ، با خاندانم ، بدرفتارى كنيد. ٠}

٢٩٠٢.أنساب الأشراف: زينب دختر عقيل ، در رثاى شهيدان طَف ، اين شعر را سرود و از خانه خود ، خارج شد و در بقيع ، نوحه سر داد كه : {٠ چه پاسخى خواهيد داد ، آن گاه كه پيامبر صلى الله عليه و آله به شما بگويد كه: [واى بر شما!] چه كرديد ـ كه شما واپسينْ امّت هستيد ـ ٠} {٠ با خاندانم و يارانم؟! آيا شما را پيمانِ درستى نيست و به پيمان ها ، وفا نمى كنيد؟! ٠} {٠ [آيا بايد] خاندان من و عموزادگانم ، در گرفتارى باشند و برخى اسير و برخى به خون تپيده باشند؟ ٠} {٠ پاداشِ من ـ كه شما را هدايت كردم ـ اين نبود كه پس از من ، با خاندانم ، بدرفتارى كنيد . ٠}