سوگوارى ـ گرچه به صورت فردى ـ تنظيم گردد . [١] ـ گريستن بر مصائب امام حسين عليه السلام ، ارجمند است و نبايد در آن ، كوتاهى نمود ، گرچه با افشاندن يك قطره اشك . حتّى حالت گريه داشتن بر حسين عليه السلام نيز پاداشى بزرگ دارد . [٢] ـ مؤمنان بايد هنگام ذكر مصائب حسين عليه السلام و پس از آن ، بگريند يا حالت گريه و بى تابى داشته باشند . [٣] ـ شاعران ، در تبيين مصائب آن بزرگوار بكوشند و مؤمنان را بگريانند [٤] و ابعاد حادثه را به واژه ها بسپرند و جاودانه سازند . ـ بانوان در مجالس تعزيت ، حضور يابند و همگان با فرياد ، جزع كنند ، كه اين ، اجر اُخروى دارد . ـ حاضران به يكديگر با آداب ويژه اى ، تعزيت بگويند . ـ مرثيه سرايى بايد آميخته به حزن و تأثّربرانگيز باشد . ـ مؤمنان بايد به هنگامى كه مجلس حزن انگيز و گريه آور دارند ، اوّل بر ابا عبد اللّه الحسين عليه السلام بگِريند . [٥] ـ حضور بر مزار امام حسين عليه السلام و ياران شهيد آن بزرگوار، سوگوارى كردن و گريستنِ هماره ، لازم است . [٦]

[١] ر. ك : ص ١٣ (فصل سوم / سوگوارى در خانه) و ج ٩ ص ٤٣١ (فصل دوم / تشويق به مصيبت خوانى براى امام حسين عليه السلام) .[٢] ر. ك : ص ٤١ (فصل چهارم / ثواب گريه كردن بر آنان).[٣] ر. ك : ص ٤٩ (فصل چهارم / ثواب شعرخوانى در مصيبت آنان) و ج ٩ ص ٤٤٧ (فصل دوم / اندوه فراوان امام صادق٧ به هنگام يادكرد مصيبت جدّش) .[٤] ر. ك : ص ٤٩ (فصل چهارم / ثواب شعر خوانى در مصيبت آنان).[٥] ر. ك : ص ٣٣(فصل چهارم / تشويق به اندوه و گريه و بى تابى بر شهيدان كربلا) و ج ٩ ص ٣٨٩ (فصل يكم / سوگوارى در دهه اوّل محرّم) .[٦] ر. ك : ج ٩ ص٣٨٥ (فصل يكم / تشويق به سوگوارى براى امام حسين عليه السلام) .