٢٨٣٦.كامل الزيارات ـ به نقل از ابو بكّار ـ: مقدارى از خاك كنار سرِ امام حسين بن على عليه السلام را بر گرفتم ـ كه گِل سرخ بود ـ و بر امام رضا عليه السلام وارد شدم و آن را به ايشان عرضه كردم . آن را گرفت و بوييد و گريست و اشك هايش روان شد و آن گاه فرمود: «اين ، تربت جدّم است» .

٤ / ١٧

آنچه از ناحيه مقدّسه صادر شده

٢٨٣٧.المزار الكبير ـ از زيارت ناحيه ـ: اكنون كه روزگار ، مرا عقب آورده و تقدير ، مرا از يارى دادن به تو باز داشته و نبوده ام تا با جنگجويان با تو ، بجنگم و در برابر برافرازندگان پرچم دشمنى با تو، بِايستم، پس هر صبح و شام بر تو مى نالم و به جاى اشك، از ديده خون مى افشانم، از سرِ حسرت و تأسّف بر تو و افسوس خوردن بر گرفتارى هايى كه به تو رسيده ، تا آن گاه كه از سوز مصيبت و غم فقدانت بميرم.

٢٨٣٨.المزار الكبير ـ از زيارت ناحيه ـ: سلام بر تو، سلام كسى كه از مقام تو آگاه است ... و سلام كسى كه دلش از مصيبت تو ، زخمى است و اشكش هنگام ياد تو ، جارى است و سلام فاجعه ديده اندوهناك و سرگردانِ مسكين!

ر . ك : ج ١٢ ص ٢١٩ (بخش سيزدهم / فصل سيزدهم / زيارت نخست ، به روايت » المزار الكبير . ) «