فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٥٧ - حلقات مناظره ميان اماميه و زيديه فصل بيستم

پادشاه را نيز تعبير كرد و از اين طريق از زندان نجات يافت.[١]

(فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْىَ قَالَ يَا بُني إنِّي أَري فِي الْمَنَامِ إنِّي أَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَري قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُني إِنْ شَاءَ اللّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ)[٢].

جناب ابراهيم در عالم رؤيا ديد كه اسماعيل فرزند دلبند خود را سر مى برد و به فرزند خود گفت. او نيز پدر را تشويق بر اجراى آنچه در خواب ديده بود كرد.

بنابراين، اگر اماميه در برخى از موارد، بر خواب تكيه مى كنند، به خاطر همين آيات است، و در عين حال، هيچ حكمى از احكام خدا از طريق خواب، ثابت نمى شود، ما در اخذ احكام فقط به دنبال نصوص قرآنى و روايات نبوى و علوى هستيم.

درباره اعتراض دوم، يادآور شد كه كرامات، امرى است كه قرآن آن را تأييد مى كند. قرآن، يادآور مى شود كه ما به مادر موسى گفتيم: فرزند خود را شير بده و اگر ترسيدى كه مأموران فرعون، از تولد او آگاه شوند، او را در دريا بيفكن و نترس و اندوهگين نباش. ما او را به تو باز مى گردانيم و او را از رسولان قرار مى دهيم.[٣]

آيا اين مسأله جز از طريق كرامت مى تواند تفسير شود؟

خدا در قرآن براى مسيح شيرخوار، كراماتى را ثابت مى كند. اينك متن آيه:

(فَأَشَارَتْ إِلَيْهِ قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا * قَالَ إنِّي عَبْدُ اللّهِ آتَاني الْكِتَابَ وَ جَعَلَني نَبِيًّا * وَ جَعَلَني مُبَارَكاً أَيْنَ مَا كُنْتُ وَ أَوْصَاني