فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٣٧ - ٣ شوكانى (١١٧٢ـ١٢٥٠)

رَبِّهِمْ يُرزَقُون)[١] مى گويد: شهيدان راه خدا زنده اند و به ظاهر مرده اند. از طرف ديگر، توسّل به انبيا را خلاف مى داند، و با اين آيه: (قُلْ لاَ أَمْلِكُ لِنَفْسِي ضَرًّا وَ لاَ نَفْعاً إِلاَّ مَا شَاءَ اللّهُ)[٢] استدلال مى كند.

اگر او در مفاد آيه مى انديشيد، هرگز آن را دليل بر حرمت توسّل نمى شمرد هرگز متوسّل نمى گويد كه پيامبر مالك ضرر و نفع شخص توسل كننده است، بلكه متوسّل مى گويد: پيامبر و ديگر پيشوايان، انسان هاى والايى هستند. توسل به آنان، مايه اجابت دعا مى شود.

در حالى كه وى گرايش بيشترى به تسنّن پيدا كرده ولى احياناً ارادت خود را نسبت به ائمه اهل بيت(عليهم السلام)كه به ارث برده، كتمان نمى كند. مثلاً مى گويد:آيه ياد شده در زير در حق على(عليه السلام) نازل شده است:

(إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَوةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَ هُمْ رَاكِعُونَ).[٣]

سرپرست و ولىِّ شما، تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آورده اند; همانها كه نماز را بر پا مى دارند، و در حال ركوع، زكات مى دهند.

ولى در تفسير آيه(إِنَّمَا يُرِيدُ اللّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً)[٤] محافظه كارى نشان داده و روايات طرفين را نقل كرده و مى گويد: حق اين است كه شامل هر دو گروه مى شود.[٥]