فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٥٧ - ٣ امام متمّ

بالاترين مراتب امامت محسوب مى شود. از اول تاريخ تاكنون هفت امام مقيم و به عبارت ديگر هفت رسول ناطق (پيامبر اولوالعزم) وجود داشته است. گاهى نيز به او «ربّ الوقت» و «صاحب العصر» مى گويند.

امام اساس

او كسى است كه در همه مراحل زندگى ناطق، با او همراه است و دست راست او و رازدار او محسوب مى شود و كارهاى مهم رسالت را انجام مى دهد و فرمانهاى مهم او را اجرا مى كند و امامان مستقر در هر دوره اى از نسل او هستند. او مسؤول امور دعوت پنهانى است كه طبقه معينى بايد آن را انجام دهند كه با «تأويل» آشنا هستند و در علوم الهى به درجات بالايى رسيده اند.

امام مُتِمّ

هفتمين امام را در هر دوره، امام متمّ مى گويند و مرتبه اين امام برابر با شش امام قبلى است و خصوصيات شش امام پيشين را داراست و از برخى جنبه ها ممتاز و برجسته نيز مى باشد. او كسى است كه پيام رسانى را به آخر مى رساند و دوره زمانى با او پايان مى يابد، چنانكه گفتيم در هر دوره هفت امام وجود دارند و او هفتمين آنهاست. او ناطق دوره نيز نام دارد زيرا وجود او شبيه ناطق در هر دوره است. امام بعدى، دوره جديد را آغاز مى كند و پايه گذار سلسله جديدى است.