فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٢٧ - ١٢ احمد بن يحيى المرتضى (٧٦٤ـ ٨٤٠)

١١ . المؤيّد بالله يحيى بن حمزة بن على(٦٦٩ـ٧٤٩)

او امام مؤيد بالله، ابوادريس يحيى بن حمزه فرزند على بن ابراهيم فرزند يوسف بن على فرزند ابراهيم بن محمد، فرزند احمد بن ادريس بن جعفر، فرزند امام على النقى، فرزند امام جواد، فرزند امام رضا(عليه السلام)است.

او به علم فراوان، و اطلاع گسترده، در علم كلام معروف بود و استاد علم فصاحت و بلاغت به شمار مى آمد، بعد از وفات «محمد بن مطهّر» بر مسند امامت نشست و در سال ٧٤٩ در سن ٨٢ سالگى درگذشت. از آثار او آنچه كه به دست ما رسيده است، كتابى است به نام «الطراز» كه بازگو كننده اسرار بلاغت و علوم حقايق اعجاز است كه از نگارش آن در سال ٧٢٨ فارغ شده و در سال ١٣٣٢ در قاهره به چاپ رسيده است و ما از اين كتاب در بحث هاى خود به نام «الالهيات» بهره برديم.

او كتاب ديگرى به نام «الديباج الوضّي فى الكشف عن اسرار كلام الوصىّ» نگاشته است كه به دست ما نرسيده است.[١]

١٢ . احمد بن يحيى المرتضى (٧٦٤ـ ٨٤٠)

او ادبيات و لغت و علوم دينى را از خانواده خود فرا گرفت و به حدّى رسيد كه پس از وفات ناصر صلاح الدين، علما با او بيعت كردند. در عين حال طايفه وزرا با فرزند الامام ناصر بيعت نمودند و پيروزى با گروه دوم بود و ابن المرتضى به زندان افتاد و بسيارى از آثار را از زندان نوشت تا اين كه در سال ٨٤٠ چشم از