فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٤٤ - عقايد زيديه فصل نوزدهم

١٢. مرتكب كبيره، نه مؤمن است و نه كافر، بلكه در منزلتى ميان اين دو منزلت است.

١٣. نصب امام، شرعاً واجب است نه عقلاً.

١٤. پيامبر بر امامت حضرت على و حسنين(عليهم السلام) تنصيص فرموده اند.

١٥. اگر فردى دعوت به امامت خود كرد و مخالفى پيدا نكرد، امامت او ثابت مى شود.

١٦. امامت، در دو نسل ادامه پيدا خواهد كرد. نسل حضرت حسن و نسل حضرت حسين(عليهما السلام).

١٧. در يك زمان، دو امام پذيرفته نيست(در نزد اكثر زيديه).

١٨. امام پس از درگذشت پيامبر(صلى الله عليه وآله) اميرمؤمنان، پس از وى حضرت حسن و حضرت حسين(عليهما السلام)هستند كه به نص پيامبر به مقام امامت منصوب شده اند.

١٩. تصرف فدك، از طريق خلفا، صحيح بوده است، زيرا اگر باطل بود، على(عليه السلام)آن را از دوران حكومت خود ابطال مى كرد و اگر كار ناروايى بود، بنى هاشم و مسلمانان آن را تخطئه مى كردند.

٢٠. كسانى كه بر على(عليه السلام) در خلافت تقدم جسته اند، خطاكارند.

٢١. طلحه و زبير و عايشه در نبرد با على(عليه السلام) باغى به شمار مى روند.

٢٢. پيمان شكنان، بعداً توبه كردند، و توبه آنها پذيرفته شد.

٢٣. امر به معروف و نهى از منكر به وسيله زبان و در مرحله بعد با إعمال قدرت، واجب است.

تا اينجا رؤوس عقايد زيديه كه از مقدمه «بحر زخّار» استخراج كرده ايم، از