فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٧٤ - پيشگفتار

گروه امروز كسى باقى نمانده است.

٣ـ «دُرزيها» كه امامت را پس از محمد بن اسماعيل تا امام يازدهم به نام «حاكم بأمرالله» پيش بردند. سپس معتقدند او از ديدگان غايب شده و منتظر ظهور او هستند.

٤ـ «مستعليه»، آنان امامت را تا پس از الحاكم به امرالله امام سيزدهم به نام مستنصربالله سوق داده و به امامت فرزند او به نام المستعلى بالله معتقد شدند. و اين گروه معروف به «بُهره» هستند. سپس همين گروه پس از قرنها در سال ٩٩٩ به دو دسته داوودى و سليمانى تقسيم شدند. كه اكنون در هند و يمن و تا حدودى سوريه حضور دارند.

٥ـ «نزاريه»، آنان امامت را تا مستنصربالله پيش برده و سپس به امامت فرزند او نزار بن معد، معتقد شدند و در ادامه گروه نزاريه به دو فرقه تقسيم شده اند:

مؤمنيه كه امامت منصوص را در بيست و دوّمين امام پايان يافته مى دانند و قاسميه (آقاخانيه) كه امامت را تا عصر حاضر ادامه مى دهند[١].

حقيقى ترين اختلاف، ميان اماميه و زيديه و گروه اسماعيليه در مفهوم تنصيص است. دو فرقه نخست معتقدند معنى تنصيص اين است كه امام منصوص، امام بعدى را با لفظ و بيان و با شاهد گرفتن گروهى معين كند، در حالى كه مفهوم تنصيص نزد اسماعيليه، انتقال امامت از پدران به فرزندان است و تولد فرزند به صورت طبيعى خود به خود نوعى تنصيص از پدر به امامت فرزند