فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٣٩ - نصيريه در كتابهاى فرق و مذاهب

سال ٢٥٤هـ پديد آمده اند.

او مى نويسد:

گروهى از پيروان امام هادى(عليه السلام) در زمان زندگى آن حضرت از او جدا شدند و اين عقيده را پذيرفتند كه «محمد بن نصير نميرى» پيامبر است، و امام حسن عسكرى او را اعزام كرده است. عقايد ويژه اين گروه بسيار عجيب بود. آنان تناسخ و غلوّ درباره امام ابوالحسن عسكرى، و حلال بودن گناهان بزرگى مانند ازدواج با بستگان درجه يك و همجنس گرايى مردان را حلال مى شمردند و مى گفتند خدا آنها را حرام نكرده است. كسى كه از اين مرد حمايت مى كرد، محمد بن موسى بن حسن بن فرات از رجال سياسى دربار خليفه بود.[١]

اين ادعا تا حدودى دور از واقعيت مى نمايد، زيرا ابن فرات در بغداد (پايتخت جهان اسلام) مى زيست و چنين كسى با آشنايى با تمدن اسلام، بسيار بعيد مى نمايد كه از اين انديشه هاى بى پايه حمايت كند.

٢ـ كشى (از علماى قرن چهارم) مى نويسد:

گروهى معتقد شدند كه محمد بن نصير فهرى نميرى، پيامبر است و از سوى امام على بن محمد عسكرى (امام هادى) اعزام شده است وى به تناسخ و الوهيت امام هادى و حلال بودن ازدواج با محارم و عمل قوم لوط اعتقاد داشت و يكى از شخصيت هاى سياسى زمان، يعنى محمد بن موسى بن حسن بن فرات او را تأييد مى كرد. از محمد بن نصير كارهاى زشتى نيز ديده شده بود. ياران او پس از وى به چند دسته تقسيم شدند.[٢]