فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٦٣ - ٦ امام، از زمين دور نمىشود

از اين گذشته امام غايب (دور از چشم مردم) مى تواند در كارهاى جامعه دخالت كند، و به نفع مردم عمل نمايد، هر چند مردم او را نشناسد، و تنها گروه اندكى از شيعيان كه شايسته ديدار اويند به خدمتش برسند و اين ديدار را از مردم پنهان كنند.

قرآن داستان يكى از اولياء را كه به گونه ناشناس در ميان مردم مى زيست، آورده است. اين ولىّ خدا در ميان مردم بود، همراه آنان سوار كشتى مى شد و كارهاى مهمى چون كشتن جوان بزهكار را انجام مى داد بى آنكه تحت تعقيب قرار گيرد، و كشتى را سوراخ مى كرد تا به دست دزدان دريايى نيفتد و ديوار شكسته اى را تعمير مى كرد تا گنج يتيمان بى پناه را پاسدارى كند، و نمونه اى از رحمت خدا براى مردم باشد. چنانكه مى فرمايد:

«أَمَّا السَّفِينَةُ فَكَانَتْ لِمَسَاكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَهَا وَ كَانَ وَرَاءَهُمْ مَلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَة غَصْباً * وَ أَمَّا الْغُلاَمُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينَا أَنْ يُرْهِقَهُمَا طُغْيَاناً وَ كُفْراً * فَأَرَدْنَا أَنْ يُبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْراً مِنْهُ زَكَاةً وَ أَقْرَبَ رُحْماً * وَ أَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلاَمَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ وَ كَانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُمَا وَ كَانَ أَبُوهُمَا صَالِحاً فَأَرَادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغَا أَشُدَّهُمَا وَ يَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ».[١]

«امّا آن كشتى مال گروهى از مستمندان بود كه با آن در دريا كار مى كردند; و من خواستم آن را معيوب كنم; (چرا كه) پشت سرشان پادشاهى (ستمگر) بود كه هر كشتى (سالمى) را بزور مى گرفت. * و امّا آن نوجوان، پدر و مادرش با ايمان بودند; و بيم داشتيم كه آنان را به طغيان و كفر وادارد. * از اين رو، خواستيم كه پروردگارشان به جاى او، فرزندى پاكتر