فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٥١ - رسول ناطق

صفات پيامبران

كرمانى مى گويد: پيامبران بايد مجمع فضائل طبيعى باشند كه سبب مى شود به سعادت ابدى نايل گردند، از قبيل خوش فهمى، داشتن حافظه فوق العاده، و هوشمندى و ديگر صفات برتر، و در مقابل، بايد از رذائل دور باشند. و كارهايى مانند لهو و لعب و زياده روى در اكل و شرب شايسته آنها نيست. بايد دوستدار عدل و دشمن ظلم و ستم باشند.[١]

رسول ناطق

رسول ناطق، از نظر اسماعيليه، اصل مهمى است كه به موجب آن، «دين» از آن نظر كه در آن علم و عمل است پديد مى آيد و پس از او امامانى ظاهر مى شوند كه دين را در جامعه پياده و عبادت خدا را آشكار مى سازند.[٢]

از نظر آنان رسولان ناطق اغلب، همان پيامبران اولوالعزم هستند، ولى آنها آدم ابوالبشر و محمد بن اسماعيل را هم به آنها افزوده اند. و نامهاى آنان را اين گونه مى آورند: ١. آدم، ٢. نوح، ٣. ابراهيم، ٤. موسى، ٥. عيسى، ٦. محمد(صلى الله عليه وآله)، ٧. قائم (محمد بن اسماعيل) و همه اينها را رسول ناطق مى نامند. رسول ناطق، خود، به يك معنى امام مقيم نيز شمرده مى شود.[٣]