فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٤٢ - علويان و تهمت نصيرىگرى

و گاهى هم درباره او دچار ترديد شده و اين نام را از مشتركات دانسته اند.[١]

شخصيت ديگرى نيز در كار است كه شريعى نام دارد و كنيه او ابومحمد است، و ديديم كه او را گاهى صريعى و گاهى شريعى (محمد بن موسى) شمرده اند كه براى نخستين بار ادعاى بابيّت امام عسكرى(عليه السلام)را مطرح كرد.[٢]

علويان و تهمت نصيرى گرى

گروهى از شيعيان امام على(عليه السلام) كه در شام و عراق و تركيه و ايران پراكنده اند، همواره از سوى برخى قلمهاى مغرضان، متهم به پيروى از نصيريه شده اند، و اين اتهامات بى پايه، همواره از سوى دستگاه هاى ستمكار و ديكتاتور به آن ها زده مى شده تا جنايتها و قتل عام ها و آوارگى ها و محروميت هايى كه بر آنان رفته را توجيه كنند، و با ايجاد تنفر عمومى نگذارند مردم به آن ها نزديك و آشنا شوند. همين امر سبب شده كه آنها به درون گرايى و گوشه گيرى روى آورند و خود را از جامعه مسلمان جهان جدا سازند.

اينك بهتر آن است كه علويان را از زبان خودشان بشناسيم:

نام گذارى آنان به نصيرى، ريشه در سكونت آنها در كوهستان «نصيره» در بعلبك (لبنان) و حمص (سوريه) دارد كه بعدها با تحريف، كوهستان «نصيريه» خوانده شده است. كوهستان «نصيره» نيز در زمان حملات صليبيان به منطقه سوريه و لبنان، از سوى مورّخان آنها به اين نام خوانده شده است و تاريخ نام گذارى آن به بعد از سال ٤٩٨هـ باز مى گردد، و در زمان شهرستانى (در گذشته