فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١١٠ - بازهم افراطگرايى

حكم، دانشمندى بلندپايه و بزرگ در زمان خود بود.[١]

آيا كسى كه پيامبر(صلى الله عليه وآله) به وسيله جابر بن عبدالله به او سلام مى رساند، مى تواند كمتر از ديگران باشد؟

جابر مى گويد: من خدمت رسول خدا(صلى الله عليه وآله) بودم و حسين بن على(عليه السلام) در آغوش او بود. فرمود: جابر! خداوند به فرزندم حسين، فرزندى به نام على مى دهد، روزى كه قيامت برپا شود، منادى ندا مى كند: سرور عابدان برخيزد. آنگاه على بن الحسين(عليه السلام) برمى خيزد، جابر! بدان، خدا به او فرزندى مى دهد به نام محمد، اگر او را درك كردى سلام مرا به او برسان.[٢]

شيخ مفيد مى گويد: از هيچ كس از فرزندان حسنين، به مانند امام باقر(عليه السلام) در علوم دينى و دانش قرآنى و سيره پيامبر(صلى الله عليه وآله) و هنرها و ادبيات، چيزى منتشر نشده است. همگان از آن بزرگوار، معارف دينى را آموخته اند و سالخوردگان از صحابه و بزرگان تابعان و فقيهان از او دانش را فرا گرفته اند و براى دانش اندوزى از نزد او، كاروان ها از جاهاى دور به مدينه مى آمدند و درباره بزرگوارى او سروده هاى بسيارى پديد آمده است.[٣]

از اين بيان روشن مى گردد آنچه كه ذهبى از امام صادق(عليه السلام) نقل مى كند يا صحيح نيست، يا معنى ديگرى دارد. او مى نويسد: امام صادق(عليه السلام) زيد بن على را چنين معرفى كرد: به خدا سوگند، او بهتر از همه ما با قرائت قرآن و علم دين آشنا