فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٦٧ - امر به معروف و وظيفه بزرگ عالمان

«مردان و زنان با ايمان، دوست و ياور يكديگرند، همواره به كارهاى نيك و شايسته فرمان مى دهند و از كارهاى زشت و ناپسند باز مى دارند و نماز را برپا مى كنند و زكات مى پردازند و از خدا و پيامبرش فرمان مى برند، يقيناً خدا آنان را مورد رحمت قرار مى دهد; زيرا خداوند، تواناى شكست ناپذير و حكيم است».

خدا در آغاز آيه از فضيلت امر به معروف و نهى از منكر سخن گفته آن گاه درباره فضيلت آمران به معروف و ناهيان از منكر سخن به ميان آورده و مقام و منزلت عاملان به آن دو را معرفى كرده است. به جانم سوگند، خدا در اين آيه، فريضه امر به معروف و نهى از منكر را معرّف مؤمنان قرار داده بنابراين اى بندگان خدا عبرت بگيريد و از پند الهى سود بريد و در آيه ديگر چنين مى فرمايد:

(الْمُنَافِقُونَ وَ الْمُنَافِقَاتُ بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْض يَأْمُرُونَ بِالْمُنْكَرِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوفِ).[١]

«مردان و زنان منافق، همه از يك گروهند! برخى از برخى ديگر هستند، مردم را به كارهاى بد، فرمان مى دهند و از كارهاى نيك باز مى دارند».

به جانم سوگند كه خداوند نشانِ منافقان را، امر به منكر و نهى از معروف معرفى مى كند. بندگان خدا عبرت بگيريد تا سود ببريد. بدانيد اگر فريضه الهى يعنى امر به معروف و نهى از منكر به پا داشته شود، تمام فرائض به خوبى انجام مى گيرد، چه آسان و چه مشكل، زيرا امر به معروف و نهى از منكر، عبارت هستند از: