فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٤١ - فقهاى زيديه

فقهاى زيديه

همان طور كه يادآور شديم، امام اين گروه، يك مفتى بيش نبود و هرگز مكتب خاصّى در فقه نداشت، اما پيروان اين امام، به خاطر گشودن باب اجتهاد، داراى مكتب فقهى خاصّى شدند.

آنان به دليل اجتهاد باز، هرگز به مجموع فقهى كه از امام زيد به يادگار مانده مقيّد نبودند، به عنوان نمونه دو كتاب را در نظر بگيريد كه هر دو چاپ و منتشر شده است:

١. الاحكــام، تأليف امام هادى، يحيى بن الحسين است كه در حقيقت پايه گذار مذهب زيدى در يمن به شمار مى رود.

٢. الروض النضير، تأليف شرف الدين الحسين بن احمد السياغى(١١٨٠ـ ١٢٢١هـ).

هر دو مؤلف، در پرتو اجتهاد مطلق، از روايات صحاح و مسانيد اهل سنّت و قواعد رايج در مذاهب چهارگانه بهره گرفته و در اين قسمت از ائمّه اهل بيت(عليهم السلام)جدا شده اند.

خوشبختانه اين حقيقت را برخى، مطرح كرده اند. ابوزهره مصرى مى گويد: فقه زيدى، سراسر فقه امام زيد نيست، بلكه فقه گروهى از اهل بيت(عليهم السلام) مانند امام هادى و ناصر و ديگران است كه بعد از زيد آمدند و باب اجتهاد را به روى خود نبستند.[١]

مطالعه هر دو كتاب مى رساند كه آنان بيشتر از فقه حنفى بهره گرفته و با