فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٣٨ - ٧ صفات ذاتى خدا

١. (إِلاَّ أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقَاةً).[١]

«مگر آن كه بخواهيد از آنها تقيه كنيد».

٢. (مَنْ كَفَرَ بِاللّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِهِ إِلاَّ مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالإِيمَانِ).[٢]

«هركس كه پس از ايمان آوردن به خدا كافر شود به عذاب خدا گرفتار آيد، مگر كسى كه به كفر مجبور شده اما دلش با ايمان مطمئن همراه باشد».

در قرآن كه تعارض و تناقضى نيست، پس چگونه اين دو اصل را مطرح مى كند، لابد هر كدام براى خود، جايگاه خاصى دارد، و ظاهراً ابوزهره معتقد است كه بايد يكى از دو اصل، حاكم باشد. او تصور كرده كه يك مورد بيشتر نيست، ناچار بايد يكى از آن دو پياده شود.

٧. صفات ذاتى خدا

اماميه معتقد است كه مفاهيم صفات، غير از ذات است، امّا واقعيت آنها، عين ذات خدا مى باشد، ولى شيخ مفيد مى گويد: بزرگان زيديه و گروهى از اصحاب حديث بر خلاف اين نظرند.[٣]

آنچه كه بايد گفت اين است كه عينيت صفات خدا با ذات، از اميرمؤمنان(عليه السلام)گرفته شده كه در خطبه معروف خود مى گويد:

«و كمال الاخلاص له نفى الصفات عنه، لشهادة كل صفة أنّها غير