فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٧٩ - منزلت اهلبيت(عليهم السلام) در پيشگاه خدا

بندگان خدا! ستمگران، خون ما را حلال كرده، و ما را در سرزمين خودمان به وحشت انداخته اند و از كوتاهى شما دليل و بهانه اى براى ناخوش داشتن دعوت ما تراشيده اند و حق ما را نامعقول جلوه داده اند و فضيلت ما را از روى دشمنى، انكار كرده اند و در نتيجه شما افراد ساكت، شريكان آنان در خون ما و ياور آنان در پايمال كردن حقوق ما هستيد، هر مالى را كه انفاق كرده يا نيرويى كه جمع كرده اند و هر شمشيرى كه تيز كرده اند و هر عدالتى كه ناديده گرفته اند و هر ستمى كه بر ما رانده اند، و هر نوع پيمان خدا را كه شكسته اند و هر مسلمانى را كه خوار ساخته اند، و هر قانون الهى كه پشت سر انداخته اند و هر حكم الهى را كه تعطيل كرده اند و هر پيمان الهى را كه شكسته اند، در همه اينها، شما از طريق سكوت، يار و ياور آنها هستيد.

بندگان خدا! دانشمندان هر امّت مسؤول چيزهايى هستند كه حفاظت آنها به ايشان سپرده شده، پس پاسخى براى سؤال خدا آماده كنيد.

پروردگارا! به حق پيامبرمان محمد(صلى الله عليه وآله) از تو مى خواهيم كه ما را بر حقى كه به آن دعوت مى كنيم، استوار سازى، و تو در ميان ما گواه هستى، و داور به حق در اختلافات مايى. مسلّماً تيرگى و بدى، در نزد تو يكسان نيست.

درود بر كسى كه حق را پاسخ گويد و ياران آن را كه به حق ارشاد مى كنند، يارى كند.

نامه خود را با سپاس به خدا به پايان مى برم».[١]