فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٤٥ - مأموريت زيد از زبان خودش

جانب خدا به عنوان پيشوا معرفى شود، خواه، قدرت اجتماعى پيدا بكند و به اصطلاح، قيام به سيف كند يا نه، بلكه در قيام خود، تابع مصالح امّت است كه گاهى شرايط، نهضت و قيام را به عنوان وظيفه بر او تعيين مى كند و گاهى سكوت، به خلاف زيديه، كه آنان معتقد به امامت اميرمؤمنان على بن ابى طالب(عليه السلام) و حسن بن على(عليه السلام) و حسين بن على(عليه السلام) و زيد بن على و هر كسى كه از نسل فاطمه زهرا(عليها السلام)باشد و مردم را به امامت خود، دعوت كند و عادل و پاكدامن، دانشمند و شجاع باشد. و براى بيعت خود، جهاد را آغاز كند، او امام است.[١]

خوب است مسأله امامت زيد را از خود او بپرسيم و در سخنان او دقت كنيم كه آيا او پيشواى جهاد و اصلاح بوده يا پيشواى مذهب در قلمرو كلام و فقه.

مأموريت زيد از زبان خودش

دقت در كلماتى كه از او نقل شده، حاكى از آن است كه او امام جهاد بوده تا مسير را براى امام واقعى، باز كند. اينك برخى از كلمات او:

١. «الحمدلله الذى أكمل لى دينى بعد أن كنت أستحيى من رسول الله إن أرد عليه و لم آمر امّته بمعروف و لم أنه عن المنكر».[٢]

«سپاس خداى را كه دين مرا به حدّ كمال رساند پس از آن كه من از جدم رسول خدا(صلى الله عليه وآله)شرمنده بودم كه ـ در برزخ ـ به نزد او بروم در حالى كه امّت او را به كار نيك وادار نكرده و از كار بد باز نداشته ام».