فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٣٩ - ٢ علىشاه (١٢٤٦-١٣٢٠هـ ق)

فرقه اسماعيلى به رهبرى حسن على شاه قدرت روز افزونى پيدا كرده اند و آنها را خطرى براى كشور خود دانست و او را تبعيد كرد. وى به سرزمين سند در پاكستان و سرانجام در كراچى به ميان پيروان خود رفت و در آنجا ماند و امور فرقه را تنظيم مى كرد و سرو سامان مى داد و تا آنجا كه مى توانست ميان پادشاهان سند و انگليسيها ميانجى گرى مى كرد و سرانجام به هند رفت و در سال ١٢٩٨ درگذشت و ٤ فرزند از خود به يادگار نهاد: ١ـ آغا على شاه، ٢ـ آغاجهانگير شاه، ٣ـ آغا جنگى شاه، ٤ـ آغا جلال شاه. وصى و جانشين او على بود كه امامت را بعد از او عهده دار شد.[١]

٢. على شاه(آغاخان دوم) (١٢٤٦-١٣٢٠هـ . ق)

وى در سال ١٢٤٦ در شهر محلات ديده به جهان گشود و بعد از مرگ پدر در سال ١٢٩٨ بر مسند امامت نشست و به عنوان «آغاخان دوم» لقب گرفت. مادر او دختر فتحعليشاه قاجار است. او بيشتر به شكار و تيراندازى مى پرداخت و با دختر ميرزاعلى خان به نام شمس الملوك ازدواج كرد. و داراى سه فرزند شد به نامهاى: ١ـ سلطان محمدشاه، ٢ـ شهاب الدين شاه، ٣ـ نورشاه. ولى عهد او سلطان محمدشاه شد كه به نام آغاخان سوم خوانده مى شود. سرانجام در سال ١٣٠٢ درگذشت و جنازه او را به كربلا بردند و در آنجا به خاك سپرده شد.[٢]