فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٩٠ - خطابه سليمان در ميان جمع پنجهزار نفرى

از آنجا كه سليمان بن صرد به عنوان سرپرست، معين شده بود و نظر او درباره توّابان لازم و قاطع بود، سرانجام تصميم گرفتند كه در آغاز ماه ربيع الثانى، در اردوگاه نخيله گرد آيند، آنگاه كه وى با جمعى به نخيله آمد افراد كمى را در آنجا يافت، لذا دو نفر از ياران خود كه يكى از قبيله كنده و ديگرى از قبيله كنانه بود را به كوفه فرستاد كه همگى در كوچه و بازار كوفه شعار «يا لثارات الحسين» را سر دهند، و شايد اين اوّلين شعارى بود كه به وسيله اين دو نفر در سرزمين كوفه طنين انداز شد.

فرداى آن روز جمعى در نخيله حاضر شدند ولى هرگز قابل مقايسه با كسانى كه ثبت نام كرده بودند، نبود، زيرا در دفتر نهضت ١٦٠٠٠ نفر نام نوشته بودند، در حالى كه در اردوگاه بيش از چهار هزار نفر نبودند، او سه روز در آن اردوگاه به سر برد، افرادى را به سوى بيعت كنندگان اعزام مى كردند كه برخيزند و به بيعت خود عمل كنند، سرانجام هزار نفر ديگر به آنان پيوستند.

خطابه سليمان در ميان جمع پنج هزار نفرى

سليمان، در اين ميان برخاست و گفت: اى مردم! آن كس كه خانه و كاشانه خود را ترك كرده و رضايت و پاداش خدا را مى خواهد با ماست ما نيز با او هستيم و آن كس كه دنيا را مى طلبد به خدا سوگند! ما، مالى را به دست نمى آوريم و غنيمتى را كسب نمى كنيم مگر رضايت خدا، از اين جهت نمايندگان سليمان در هر گوشه از اردوگاه صدا زدند به خدا ما دنيا نمى طلبيم و ما براى اين در اينجا جمع شده ايم كه توبه كنيم و انتقام خون فرزند پيامبر را بگيريم.

سخن در اينجاست كه فاصله نخيله با كوفه چندان زياد نيست، چگونه