لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٧١ - باب صلاة الحبوة و التسبيح و هى صلاة جعفر بن ابى طالب

آن حضرت ٦ بود.

پس چون جعفر پيدا شد حضرت برجستند و دوازده گام استقبال او فرمودند و او را در بغل گرفتند و پيشانى او را بوسيدند پس آن شخص عرض نمود كه آن چهار ركعتى كه حضرت سيّد المرسلين ٦ جعفر را فرمودند كه به جا آورد چه عنوانست حضرت فرمودند كه چون جعفر به خدمت آن حضرت رسيدند حضرت فرمودند كه آيا ترا عطا ندهم آيا به تو چيزى نبخشم آيا به تو احسانى نكنم پس مردمان گردنها كشيدند و با خود مى‌گفتند كه البته طلا و نقره خواهد داد به جعفر جعفر گفت بلى مى‌خواهم يا رسول اللَّه حضرت فرمودند كه چهار ركعت نماز بكن هر وقت كه خواهى يعنى اگر چه در اوقات مكروهه باشد اگر چه نماز جعفر از نوافل مبتدئه است و بر تقديرى كه نافله مبتدئه مكروه باشد نماز جعفر مستثنى است و ممكن است كه مستثنى منه باشد كه همه وقت توان كرد غير از آن پنج وقت كه گذشت و در اين صورت غرض اين خواهد بود كه روز خاصى و وقت خاصى ندارد اگر چه در روز جمعه بهتر است اما وقتى نيست كه در غير آن وقت نتوان كرد يا آن كه شرط است و جزاش اينست كه هر وقت كه اين نماز را مى‌كنى گناهان تا نماز جعفر سابق آمرزيده مى‌شود، اگر توانى هر روز بكن و اگر نه دو روز يك بار يا هر جمعه يا هر ماه يا هر سال كه بكنى گناهان سابق آمرزيده مى‌شود آن شخص عرض نمود كه اين نماز را بچه عنوان بكنم حضرت فرمودند كه تكبير احرام مى‌گويى و بعد از قرائت ايستاده پانزده مرتبه مى‌گويى سبحان اللَّه و الحمد للّه و لا اله الا اللَّه و اللَّه اكبر پس در ركوع و سر برداشتن و سجود و سر برداشتن و باز سجود و سر برداشتن در هر يك ده نوبت مى‌گويى كه در يك ركعت هفتاد و پنج باشد و در چهار ركعت سيصد مرتبه باشد كه هزار و دويست تسبيح و اخواتش باشد چنانكه گذشت مفصلا و در هر ركعتى قل هو اللَّه مى‌خوانى و قل يا مى‌خوانى.