لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤١٧ - باب نوادر الصلاة

بگويم مكن و فرياد كنيد چنانكه در نماز تراويح كرديد، و محتمل است كه غرض اين باشد كه هميشه نماز كردن خوبست و منع از نماز نمى‌كنم بلكه غرضم اين بود كه بدانى سنت نيست بلكه تطوع است و معنى اول اظهر است چنانكه از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقولست كه فرمودند كه انكار امير المؤمنين نهى است از اين نماز.

( «و روى زرارة عن ابى جعفر صلوات اللَّه عليه انّه قال ما صلّى رسول اللَّه ٦ الضّحى قطّ قال فقلت له أ لم تخبرنى انّه كان يصلّى فى صدر النّهار اربع ركعات قال بلى انّه كان يجعلها من الثّمانى الّتى بعد الظّهر»)

و به اسانيد صحيحه منقول است كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه حضرت سيد المرسلين ٦ هرگز نماز چاشت را نكردند زراره گفت عرض نمودم كه نه شما فرموديد كه حضرت ٦ گاهى در چاشت چهار ركعت مى‌كردند آن چه نماز بود حضرت فرمودند كه بلى حضرت از براى چاشت نماز نمى‌كردند بلكه گاهى كه شغلى يا مانعى داشتند چهار ركعت نماز نافله بعد ظهر را در اين وقت مى‌كردند و بعد از ظهر هشت ركعت است كه چهارش از ظهر است و چهار از عصر چنانكه در اخبار گذشت و ظاهرا اول مرتبه حضرت از روى تقيه فرموده بودند و زراره نفهميده بود و در اين وقت نيز تقيه بوده است و نفهميده است.

( «و سال عبد اللَّه بن سنان ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه عن الصّلاة فى شهر رمضان فقال ثلث عشرة ركعة منها الوتر و ركعتان قبل صلاة الفجر كذلك كان رسول اللَّه ٦ يصلّى و لو كان فضلا كان رسول اللَّه ٦ اعمل به و احقّ»)

و در صحيح از عبد اللَّه منقول است كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از نماز در ماه رمضان حضرت فرمودند كه سيزده ركعت است‌