لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٦ - نافله در سفر

فرمودند كه تمام مى‌كند نماز را و روزه را مى‌گيرد.

( «و روى سيف التّمّار عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال قال له بعض اصحابنا كنّا نقضى صلاة النّهار اذا نزلنا بين المغرب و العشاء الآخرة فقال لا اللَّه اعلم بعباده حين رخّص انّما فرض اللَّه على المسافر ركعتين لا قبلهما و لا بعدهما شى‌ء الّا صلاة اللّيل على بعيرك حيث توجّه بك»)

و كالصحيح و در صحيح منقولست از سيف خرما فروش ثقه از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه سيف گفت كه بعضى از اصحاب ما به آن حضرت عرض نمودند كه داب ما اينست كه چون در منزل فرود مى‌آييم نوافل روز را در ميان نماز شام و خفتن قضا مى‌كنيم خوبست؟ حضرت فرمودند كه نه حق سبحانه و تعالى داناتر است بحال بندگان خود بار ايشان را سبك كرده است چون مى‌دانست كه ايشان تاب تحمل آن ندارند از آن جهت دو ركعت نماز مقرر ساخته است و قبل آن و بعد از آن نافله مقرر نساخته است مگر نماز شبرا كه رخصت داده است فرموده است كه بر شتر بكنيد از هر طرفى كه رود رو به آن طرف كنيد.

[نافله در سفر]

( «و سئل ابو عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه عن صلاة النّافلة بالنّهار فى سفر فقال لو صلحت النّافلة فى السّفر تمّت الفريضة»)

و كالصحيح بل الصحيح منقولست كه از آن حضرت صلوات اللَّه عليه سؤال كردند از نماز نافله در روز در سفر حضرت فرمودند كه اگر نافله سنت مى‌بود فريضه تمام مى‌بود و ساقط نمى‌شد، هر گاه حق سبحانه و تعالى نماز واجب را ساقط كرده باشد و از چهار ركعت دو ركعت را انداخته باشد بى‌دغدغه نافله را نخواهد خواست.

(و لا باس بقضاء صلاة اللّيل بالنّهار فى السّفر)

و باكى نيست كه نافله شبرا در روز قضا كنند در سفر.