لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٢٩ - دعاى امام حسن و امام حسين براى باران

و ريزان باشد و از عقبش نيز روان باشد و فراخ و كافى باشد و به زودى بيايد و نيكو و با بركت و نفع باشد و عريض بسيار عريض باشد يعنى عالم گير باشد كه رود خانه‌ها از آن پر شود و بسيار باران باشد و عالم گير و ريزنده باشد با كثرت، و آب ده زمين همواره و كوه را و صحرا و شهر را تا آن كه قيمتها ارزان شود و تا بركت بهم رسد در مزرعه و شهرهاى ما.

و در قرب الاسناد تا بركت دهى صاع و مدّ ما را و گذشت كه مدّ ربع صاع است.

و در اخبار بسيار وارد است كه حضرت سيد المرسلين ٦ دعا كردند به همين دعا از جهة بركت صاع و مدّ مدينه مشرفه و بركت در اينها عظيم است بسيار است كه يك مد و يك صاع آن قدر بركت دارد كه ده مثل آن در وقتى ديگر آن مقدار بركت ندارد و ظاهرا تصحيف از نساخ اين كتاب شده باشد.

خداوندا بنما بما كه روزى و نعمتها را بسيار به بينيم و گرانى و قحطى را نه بينيم مستجاب كن دعا را اى پروردگار عالميان و بسيارى از الفاظ مترادفه را در دعاها مى‌آورند چون الحاح در دعا مطلوبست و به عبارتى ديگر بهتر است با آن كه در امثال اين مواضع غرض اعجاز نيز هست.

بعد از آن به حضرت امام حسين صلوات اللَّه عليه فرمودند كه تو دعا كن پس آن حضرت صلوات اللَّه عليه اين دعا كردند كه خداوندا اى خداوندى كه بخشاينده همه خوبيهائى از جائى كه از آنجا بايد داد، و فرو فرستنده رحمتهايى از معدنهاى آن بهمان معنى و جارى كننده بركتهايى بر اهل آنها از تست بارانى كه در عقب او باران باشد يا فرياد رس بى‌چارگان باشد و توئى فرياد رس هر بى‌چاره و همه كس استغاثه و تضرع و زارى به درگاه تو مى‌كنند و ماييم خطاكاران و اهل گناهان يعنى گناه‌كاران يا آن كه از ما بغير از بدى نمى‌آيد و از تو بغير از