لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٦٣ - آيه نماز شب

باب صلاة اللّيل‌

[آيه نماز شب‌]

(قال اللَّه تبارك و تعالى لنبيّه ٦‌ «وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَكَ عَسى‌ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً»[١] فصارت صلاة اللّيل فريضة على رسول اللَّه ٦ بقول اللَّه عزّ و جلّ فتهجّد و هى لغيره سنّة و نافلة)

اين بابى است در بيان نماز شب اللَّه تبارك و تعالى به رسولش ٦ فرموده است كه بعضى از شب را ترك هجود كه خوابست بكن كه اين زيادتى است از جهت تو يا محمد ٦ اميد است كه پروردگار تو برساند ترا به مقام محمود كه شفاعتست به بركت نماز شب پس بحسب لفظ امر بر حضرت سيّد المرسلين ٦ واجبست يا واجب شد چون خداوند عالميان فرموده است‌ فتهجّد و اين نماز بر غير آن حضرت سنت و نافله هست ظاهرا مرادش اين باشد كه از لفظ فتهجد تا آخر و عمده نافلة لك است و اگر نه خطاب اول آيه به حضرتست در «أَقِمِ الصَّلاةَ» و مراد كل امتست بى‌دغدغه و ظاهر آيه وجوب تهجد است بر حضرت سيّد المرسلين ٦ و عدم وجوب بر امّت پس اخبارى كه منقولست كه نماز وتر واجبست و ترك نافله قبيح يا معصيت است محمولست بر استحباب مؤكّد.

مثل حديث حسن كالصحيح داود كه گفت از آن حضرت يعنى هادى‌

[١] الاسراء ٧٩.