لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٠٥ - باب القول فى الضجعة بين ركعتى الفجر و ركعتى الغداة

صبح آن چه مذكور است در اين باب عبارت فقه رضويست با اكثر آن چه از پيش گذشت كه حديث نقل نكرد.

ميان دو ركعت نافله و ميان فريضه بر دست راست خود بخواب رو بقبله و در وقتى كه بر پهلو بخوابى. بگو تمسك جسته‌ام يا مى‌جويم به ريسمانى كه محل اعتماد است و گسستن ندارد و چنگ زده‌ام به ريسمان محكم الهى، مشهور در تفسير اول ايمانى است كه از براهين قاطعه حاصل شده است يا نورى كه حق سبحانه و تعالى در دل مؤمنان مى‌اندازد كه صاحب يقين مى‌شوند و عروه را اطلاق مى‌كنند بر بندهاى ريسمانى كه به جاهاى بلند مى‌روند، و بر دسته سبو نيز اطلاق مى‌كنند اگر دسته سست است بر مى‌آيد و ريسمان سست است مى‌گسلد و به مطلب نمى‌رسد و گويا كه ريسمانى از آسمان آويخته‌اند كه خلايق دست در آن زنند و به بالا روند تا بهشت روند و آن ريسمان ايمانست كه عالميان را به بهشت مى‌رساند.

و ظاهرا مراد از هر دو كتاب اللَّه و اهل بيت باشد چنانكه متواتر است كه حضرت سيّد المرسلين ٦ فرمودند كه دو چيز عظيم مى‌گذارم يكى كتاب خداست و ديگرى عترت من است كه اهل بيت منند و از هم جدا نمى‌شوند تا در حوض كوثر بر من وارد نشوند و اهل بيت و قرآن چون با يكديگرند پس معنى قرآن را غير اهل بيت نمى‌دانند پس بر عالميان واجب است دست در دامن متابعت اهل بيت زنند تا ايشان معانى قرآن را به ايشان برسانند پس عروه وثقى كتاب اللَّه است و حبل المتين اهل بيتند يا بر عكس.

و پناه به خدا مى‌برم از شر فاسقان عرب كه آن ثلاثه‌اند با اتباع ايشان و فاسقان عجم كسانيند كه متابعت اين اشقيا كرده‌اند با آن كه مى‌دانند كه حق با اهل بيت است.

و پناه به خدا مى‌برم از شر فاسقان جنيان و آدميان، و فسق آدميان مخالفت‌