لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٧ - آيات قصر نماز

حضرت فرمودند كه حق سبحانه و تعالى در قرآن مجيد مى‌فرمايد كه هر گاه سفر كنيد در زمين و روانه شويد در آن پس بر شما حرجى نيست كه قصر كنيد نماز را پس قصر در نماز واجب شد هم چنان كه در حضر واجبست تمام كردن نماز، ايشان گفتند كه به آن حضرت عرض نموديم كه حق سبحانه و تعالى فرمود كه بر شما حرجى نيست نفرمود كه قصر كنيد بلفظ امر كه دلالت كند بر وجوب پس چگونه واجب باشد قصر در سفر مانند تمام كردن در حضر؟ حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه نه حق سبحانه و تعالى در سعى ميان صفا و مروه فرموده است كه هر كه حج يا عمره كند حرجى نيست كه سعى كند ميان صفا و مروه نمى‌بينى كه سعى ميان صفا و مروه واجبست چون حق سبحانه و تعالى فرمود و حضرت سيّد المرسلين ٦ در بيان آيه سعى را بعنوان وجوب بفعل آوردند هم چنين تقصير در سفر را باين عبارت فرمود و آن حضرت قصر كردند.

و عامه و خاصه روايت كرده‌اند كه صحابه عرض نمودند كه يا رسول اللَّه چگونه قصر كنيم و حال آن كه ايمن شده‌ايم و حق سبحانه و تعالى فرموده است كه حرجى نيست كه قصر كنيد اگر خوف داشته باشيد حضرت فرمودند كه تصدقيست كه حق سبحانه و تعالى بر شما كرده است قبول كنيد تصدّق الهى را، و غرض حضرت آنست كه آيه منافات با وجوب ندارد وجوب از قول نبى صلى عليه و آله ظاهر شد در بيان مراد الهى، و باين عنوان ذكر كردن از آن جهت بود كه چون در خاطر صحابه جا كرده بود كه چهار ركعت واجبست و دو ركعت كه كم مى‌شود نماز ايشان ناقص مى‌شود حق سبحانه و تعالى فرمودند كه ناقص نمى‌شود بلكه تمامتر مى‌شود چون نكرده را قبول فرموده است و در كرده ممكن است كه مقبول نباشد از جهة وجوه فساد و هم چنين در صفا و مروه‌