لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥١٣ - زكات هر شهرى در همان جا صرف شود

صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه زكات را بيرون كند از مال خود اگر چه از براى كسى مقرر نساخته باشد و تلف شود او برى الذمه است و ظاهر اين دو خبر اينست كه در شهر تلف شده باشد بى تقصير او.

[زكات هر شهرى در همان جا صرف شود]

(و كان رسول اللَّه ٦ يقسم صدقة اهل البوادى فى اهل البوادى و صدقة اهل الحضر فى اهل الحضر و لا يقسمها بينهم بالسّويّة يقسمه على قدر من يحضره منهم و ما يرى ليس فى ذلك شى‌ء موقّت)

و در حسن كالصحيح منقول است كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه داب حضرت سيد المرسلين ٦ اين بود كه قسمت مى‌فرمودند زكوات صحرا نشينان را در ايشان و زكوات اهل شهر را بر مستحقين شهر و ميانه ايشان مساوى قسمت نمى‌فرمودند كه هر كه باشد بدهند بلكه بهر كه حاضر بود مى‌دادند بهر چه مصلحت اقتضا مى‌كرد بحسب احتياج و كثرت و قلت عيال و ظاهر آنست كه بر سبيل استحباب باشد چون مساكين هر جا نظر به آن جا دارند و انتظار وقت زكات مى‌كشند و محتمل است كه بر سبيل وجوب باشد.

چنانكه در صحيح از حلبى منقولست كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه مى‌فرمودند كه حلال نيست زكات مهاجرين بر اعراب و زكات اعراب بر مهاجرين و محمول است بر كراهت چون پيشتر گذشت كه حضرت سيد المرسلين ٦ عمال مى‌فرستادند كه زكوات را به خدمت آن حضرت آورند و ممكن است كه عمال بعضى را بانها مى‌داده باشند و آن چه زياده بوده است مى‌آورده باشند يا فقرا نيز مى‌آمده باشند و حضرت به ايشان مى‌داده باشد.

(و فى رواية درست بن ابى منصور قال قال ابو عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه فى الزّكاة يبعث بها الرّجل إلى بلد غير بلده فقال لا باس‌