لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٦١ - باب القول عند القيام إلى صلاة الليل

نكنند و خداوندا مرا هدايت كن به وساطت ايشان كه ايشان سبب هدايات خاصه من شوند و مرا گمراه مكن به سبب مخالفت و عدم متابعت ايشان يا آن كه كلام ايشان را نفهمم و گمراه شوم چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه.

(يُضِلُّ بِهِ كَثِيراً) يعنى حق سبحانه و تعالى گمراه مى‌كند به سبب قرآن بسيار كسرا و هدايت مى‌كند بان بسيار كسرا و گمراه نمى‌كند به قرآن مگر فاسقان را كه چون ايشان مخالفت كردند سلب مى‌شود از ايشان توفيقات و هدايات خاصه و ايشان را به ايشان مى‌گذارند گمراه مى‌شوند به تشام اعمال خود، خداوند مرا روزى كرامت كن به بركت يا به شفاعت ايشان و مرا از روزى محروم مگردان به نكبت مخالفت ايشان و حاجات دنيا و آخرت مرا بر آور به درستى كه تو بر همه چيز قادر و توانائى و به همه چيزى عالم و دانائى آن چه مصلحت مرا در آن دانى چنان كن و در عبارت فقه چنين است كه.

(اللَّهمّ انّي أتوجّه إليك بنبيّك نبىّ الرّحمة و بالأئمة الرّاشدين المهديّين من آل طه و يس)

تا به آخر و صدوق از جهة تقيه اختصار كرده است و بعد از.

(و لا تضلّنى بهم و ارفعنى بهم و لا تضيّعنى)

بهم است.