لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٧٢ - باب الصلاة فى السفينة

آيا نمى‌خواهى كه بنحو حضرت نوح نماز كنى گفتم فداى تو گردم مى‌خواهم حضرت فرمودند كه دل تنگ مباش به درستى كه نوح در كشتى نماز كرد عرض نمودم كه ايستاده نماز كنم يا نشسته حضرت فرمودند كه ايستاده عرض نمودم كه بسيار است كه رو بقبله مى‌ايستم و كشتى مى‌گردد فرمودند كه تا توانى رعايت قبله بكن بانكه هر گاه كشتى گردد تو نيز بگرد و رو بقبله كن. و حق آنست كه مخير است ميان نماز كردن در كشتى و بيرون آمدن به ساحل و اگر همه جا رعايت امكان كند بهتر است و اللَّه تعالى يعلم.

( «و قال له ابراهيم بن ميمون نخرج إلى الاهواز فى السّفن فنجمّع فيها الصّلاة قال نعم ليس به باس فقال له فنسجد على ما فيها و على القير قال لا باس»)

و كالصحيح منقولست از ابراهيم كه گفت به آن حضرت صلوات اللَّه عليه عرض نمودم كه بسيار است كه از كوفه بر روى آب به اهواز كه قريب بحويزه است مى‌رويم در كشتى و در كشتى نماز به جماعت مى‌كنيم يا بكنيم حضرت فرمودند كه بلى باكى نيست عرض كردم كه سجده مى‌توانيم كرد بر آن چه در ميان كشتى است از گندم و جو و ينجه و امثال آن و بر قير كه بر كشتى ماليده‌اند حضرت فرمودند كه باكى نيست.

و مؤيد جواز است صحيحه ابن عمار كه گفت از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه سؤال كردم از نماز در كشتى حضرت فرمودند كه رو بقبله مى‌كنى و بهر طرف كه گردد نماز مى‌كنى و اگر توانى ايستاده نماز مى‌كنى و اگر نتوانى نشسته نماز مى‌كنى و اگر خواهيد نماز را به جماعت بكنيد و بر قير پخته و نه پخته نماز مى‌توان كرد و بر آن سجده مى‌توان كرد.

و در صحيح از آن حضرت منقولست كه فرمودند كه باكى نيست كه نماز را در كشتى به جماعت به جا آورند.