لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٠٨ - باب القول فى الضجعة بين ركعتى الفجر و ركعتى الغداة

كه بندگى او كنند و در هر يك از اينها دلايل و آياتى است عظيمه بر وجود واجب بالذات و بر علم و قدرت و اراده او مر صاحبان عقول را كه تفكر كنند و عقل خود را بكار فرمايند و صاحبان عقول لب و خالص را دارند.

( «الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى‌ جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَكَ فَقِنا عَذابَ النَّارِ»)

و عقلا كسانيند كه ياد مى‌كنند خداوند خود را در حالت ايستادن و نشستن و بر پهلوهاى ايشان و تفكر مى‌كنند در حالت ذكر يا اعم در خلق آسمانها و زمينها و بعد از تفكر مى‌يابند كه هر يك مشتملند بر فوايد بسيار و منافع بى‌شمار مى‌گويند كه اى پروردگار ما هيچ چيز را باطل نيافريده منزهى اى خداوند پس ما را از عذاب جهنم نگاهدار. و گذشت احاديث صحيحه كه مراد از اين ذكر نماز است و ظاهرا نماز فرد ذكر است بلكه در هيچ حالى از ياد خداوند خود غافل نيستند.

( «رَبَّنا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ»)

اى پروردگار و خداوندگار ما به درستى كه هر كه تو او را داخل جهنم كنى او را خوار كرده و نيست جمعى را كه ظلم بر خود مى‌كنند هيچ ياور و مددكارى.

«رَبَّنا إِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادِي لِلْإِيمانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ كَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ» اى خداوندگار ما به درستى كه ما شنيديم منادى را كه مردمان را با ايمان مى‌خواند كه ايمان آوريد به پروردگار خود پس پروردگارا ما ايمان آورديم پس بيامرز گناهان ما را و به پوشان يا تدارك كن از ما گناهان ما را و چون اجل برسد بميران ما را و حشر كن ما را با نيكوكاران يا چون بميريم در سلك ايشان منتظم باشيم و منادى حضرت سيد الانبياست و در اخبار بسيار وارد شده است كه سيّد الأوصياء ندا كند.