لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣١ - باب علة وجوب الزكاة

انّ اللَّه عزّ و جلّ فرض للفقراء فى مال الاغنياء ما يسعهم و لو علم انّ ذلك لا يسعهم لزادهم انّهم لم يؤتوا من قبل فريضة اللَّه عزّ و جلّ و لكن أوتوا من منع من منعهم حقّهم لا ممّا فرض اللَّه لهم و لو انّ النّاس ادّوا حقوقهم لكانوا عايشين بخير)

و به بيست و هشت سند صحيح و دوازده سند حسن كالصحيح منقول است از زراره و محمد كه هشتاد سند شود كه به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه عرض نمودند كه بيان فرمائيد تفسير آيه كريمه كه حق سبحانه و تعالى فرموده است و ترجمه‌اش اينست و تفصيل تفسيرش در ضمن اخبار مذكور خواهد شد كه نيست زكوات مگر از جهة فقراء و مساكين كه قوت ساليانه خود و عيال خود نداشته باشند يا كسى كه معاش ايشان به آن گذرد نداشته باشند، و ديگر جمع كنندگان زكوات، و ديگر جمعى كه دل ايشان را الفت دهند با سلام يا ايمان به دادن زكات به ايشان اگر چه فقير و مسكين نباشند، ديگر آن چه صرف نمايند در آزادى بندگان، و آن چه صرف نمايند در اداء ديون قرض داران و امثال ايشان، و آن چه صرف شود در راه خدا از جهاد و حج و زيارات و پل و رباط و امثال آن، و آن چه بدهند به جمعى كه از وطن مالوف دور افتاده باشند تا عود نمايند به وطن خود واجبى است مقدر و مقرر از حق سبحانه و تعالى.

پرسيدند كه آيا بجميع اينها زكات مى‌توان دادن و اگر چه عارف بمذهب حق ائمه معصومين صلوات اللَّه عليهم نباشند حضرت فرمودند كه اگر امام ٧ استيلا داشته باشد مثل زمان حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه به همه مى‌دهد زيرا كه همه اقرار به اطاعت و وجوب متابعت آن حضرت دارند هر چند اعتقاد صحيح نداشته باشند مثل اكثر اصحاب حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه كه تابع آن حضرت بودند اما آن حضرت را امام سيم يا چهارم مى‌دانستند و جمعى از خواص اصحاب حضرت سيد المرسلين ٦ و بسيارى از نو رسيده‌ها اعتقاد صحيح داشتند.