لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢١ - هر گاه شخصى در سفر نماز را تمام كند

اعاده مى‌كند اگر چهار فرسخ نرفته باشد و قصر كرده باشد و محمولست بر استحباب.

( «و قال رسول اللَّه ٦ من صلّى فى السّفر اربعا فانا إلى اللَّه منه بري‌ء يعنى متعمّدا»)

و منقولست كه آن حضرت ٦ فرمودند و مرفوعا از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه نيز منقولست كه فرمودند كه هر كه نماز چهار ركعتى را در سفر تمام به جا آورد و قصر نكند پس من بيزارم از او نزد حق سبحانه و تعالى و شفاعت او نخواهم كرد در روز قيامت كه به نزد حق سبحانه و تعالى روم از جهة شفاعت او يا امروز مى‌گويم كه خداوندا من از او بيزارم. صدوق گفته است كه اين در صورتى است كه عمدا عالما تمام كند كه اگر جاهل مسأله باشد معذور است چنانكه گذشت و هم چنين اگر از روى نسيان تمام كند گناه ندارد اگر چه در وقت اعاده مى‌كند چنانكه خواهد آمد.

[هر گاه شخصى در سفر نماز را تمام كند]

( «و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه المتمّم [المتمّ‌] فى السّفر كالمقصّر فى الحضر»)

و در موثق كالصحيح منقولست از آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه هر گاه شخصى در سفر نماز را تمام كند يا روزه بگيرد ماه رمضان را مانند كسى است كه در حضر قصر كرده باشد و روزه ماه رمضان را افطار كرده باشد پس حضرت فرمودند كه شخصى به خدمت حضرت سيد الانبياء ٦ آمد و گفت يا رسول اللَّه در سفر روزه بگيرم حضرت فرمودند كه نه پس گفت كه يا رسول اللَّه بر من آسانست روزه گرفتن حضرت فرمودند كه حق سبحانه و تعالى تصدق فرموده است بر بيماران امّت من و بر مسافران امّت من كه در ماه رمضان افطار كنند آيا شما را خوش مى‌آيد كه تصدقى بكنيد و تصدق را بر شما رد كنند و احاديث مذمّت در باب صوم خواهد آمد.