لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٢٠ - دعا هنگام طلب باران

و انقطع درّها اللَّهمّ ارحم انين الانّة و حنين الحانّة ارحم تحيّرها فى مراتعها و أنينها فى مرابضها»)

ترجمه‌اش اينست كه خداوندا به درگاه تو آمده‌ايم در وقتى كه به ناگاه بر سر ما آمده است يا ما را به درگاه تو آورده است تنگيهاى دشوار و ملجأ شده‌ايم به سبب ممنوع شدنهاى از رحمتها كه كارها را بر ما تنگ كرده است، و به دندان گرفته است ما را دندان گرفتن سخت اعمال قبيحه كه از زبانهاى ما واقع شده است از حكمهاى باطل كه حكام جور مى‌كنند و از غيبت و بهتان و فحش كه عالميان بان مبتلايند و بنا بر نسخه لوازم قبايح و اعمال شنيعه ما را گرفته است مانند دندان گرفتن شير و ببر، و مستحكم شده است بر ما، يا مثل يكديگر از بلاها نازل مى‌شود بر ما به لوازم دروغها بر تو و مطلقا، و ازدحام آورده است بر ما سالهاى قحط مانند شتران لاغر، و خلف وعده كرد با ما ابرهايى كه گمان باران از آن داشتيم و همه تشنه باران رحمتت شده‌ايم از بسيارى فرياد گوسفندان و شتران سال دار يا اسبانى كه در صحراها مى‌چرند و گياهى نمى‌يابند.

توئى كه بى‌چارگان همه اميدوارند از تو، توئى كه اعتماد دعا كنندگان بر تست به درگاه تو آمده‌ايم و ترا مى‌خوانيم در حالتى كه همه خلايق نااميد شده‌اند و از ابر و باران محروم شده‌اند و حيوانات چرنده همه هلاك شدند از بى آبى و بى علفى اى خداوندى كه زنده هميشه و بذات خود موجودى و حيات همه از تست و اين دو كلمه را مى‌گويم بعدد درختان و بعدد ستارگان و بعدد فرشتگانى كه در آسمانها صف زده‌اند و به عبادت الهى مشغولند و بعدد ابرهايى كه از ما بازداشتى و هميشه مى‌آمد يا آمدند و رفتند و بارانى بر ما نبارانيدند پس گويا كه صد هزاران هزاران هزار مرتبه گفته‌ايم يا حى يا قيوم كه ما را نااميد مگردان و ما را به سبب اعمال قبيحه مؤاخذه مكن و تقاص مكن از ما قوت حلال ما را به سبب آن كه حرام را گرفتيم يا به سبب مطلق فسوقى كه از ما صادر شده است، و فراخ گردان بر ما رحمتت را به فرستادن ابرى كه پر باران باشد و حاصلى كه خوش آينده‌