راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٤٢ - حكايت

يا احمد! عليك بالصمت فان اعمر مجلس قلوب الصالحين الصامتين. و انّ اخرب مجلس قلوب المتكلمين بما لا يعنيهم‌[١].

اى احمد! مهر سكوت بر حقه ياقوت دهان نه و دل‌[٢] را از نطق خالى دار؛ كه سكوت زبان و صمت باطن دل نيكمردان را بيت معمور كند؛ و سخن بى‌حاجت [خلوتخانه‌][٣] دل را خراب كند.

بيت‌[٤]

حكايت‌[٥]

پادشاهى در شكارگاه اسب مى‌راند. ناگاه مرغى بانگ كرد. از پادشاه تير [ى‌] خورد.

صاحبدلى حاضر بود؛ گفت: آه! اين مرغ، سر در كار زبان كرد و سرمايه حيات زيان كرد:

«من صمت نجا».

سكوت ظاهر، مرد را از سؤال و ذل نفس باز دارد و ترس روزى از دل بردارد؛ و صمت باطن عارف را از اعتراض بر حكم نگاه دارد.

داود طائى- رحمة الله عليه‌[٦]- بعد از اعراض از خلق و خلوت و عمارت باطن، به اشارت‌[٧] استادش‌[٨]، مدت يكسال در ميان ياران به درس باز آمد و به حل مشكلات‌[٩] و وضوح سؤال و جواب خاموش مى‌بود؛ و دلش از آرزوى گفتن سخن در جوش مى‌بود

[١] - نسخه( س) مطابق است با( ن)؛ مير مطابق است با( ب): فانّ اعمر القلوب، قلوب الصالحين و الصامتين. و انّ اخرب القلوب، قلوب المتكلمين بما لا يعنيهم.

[٢] - س: ياقوت دهان دل.

[٣] - س:( خلوتخانه) ندارد.

[٤] - مثنوى.

[٥] -( حكايت) ندارد.

[٦] - داود طائى رحمة الله.

[٧] - به اشارت استادش.

[٨] - استاد امام ابو حنيفه رحمة الله عليه.

[٩] - در حل مشكلات.