راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٤١ - حكايت

اى احمد! ورع كليديست كه به يد توفيق در عبادت بر بنده بگشايد و صاحب عمل را بر خلق جلوه دهد[١] و در نظر خلق، موقّر و بزرگ گرداند و به قرب مولى تعالى‌[٢] و اصل گرداند.

يحيى معاذ- رحمة الله عليه-[٣] گويد: ورع، دو قسمست: ظاهر و باطن. ورع ظاهر آنست كه موى بر تن بنده جز به جست‌وجوى رضاى مولى تعالى‌[٤] نجنبد. ورع باطن آنست كه در خلوت سراى سرّ او را با حق چنان خلوت بود[٥] كه مويى در نگنجد[٦].

جنيد را- رحمة الله عليه-[٧] پرسيدند كه دل را چه به زيان آرد؟ گفت: طمع. گفتند:

چه به صلاح آرد؟[٨] گفت: ورع.

بيت‌

ابو سعيد خراز- رحمة الله عليه‌[١٠]- در ورع سخن مى‌گفت. بزرگى به سر حرف او رسيد. گفت: در خانقاه جعفر دوانيقى، سخنگوى شوى و از حوض كنده كه به مال زبيده عمارت شده است، آب خورى و در ورع سخن گويى؛ شرم دار[١١].

رابعه- رحمة الله عليها[١٢]- شبى به روشنايى مشعله سلطان و سلطانيان‌[١٣]، رقعه بر خرقه مى‌دوخت. روز ديگر، نور دل خود گم ديد. به عذر و استغفار مشغول شد[١٤].

[١] - جلوه كند.

[٢] - الله تعالى.

[٣] - يحيى معاذ رازى رحمة الله عليه.

[٤] - الله تعالى.

[٥] - در خلوت‌سرا با حق چنان خلوت بود.

[٦] - به دنبال مطلب بالا بيت« مقربان درش» آمده است.

[٧] - قدس سره را.

[٨] - به چه به صلاح آيد.

[٩] - مصرع دوم: از آن سبب همه از ترس رستگارانند.

[١٠] - قدس الله سره.

[١١]. در خانقاه جعفر دوانقى ساكن باشى و از حوضى كه از مال زبيده ساخته‌اند، آب خورى شرم ندارى كه در ورع سخن‌[ گويى‌].

[١٢]. رحمها الله.

[١٣].( سلطانيان) ندارد.

[١٤]. نور دل خود گم كرد. آن خورده بر خود بديد. به عذر و استغفار آن مشغول شد.

مصراع چه مردى بود كز زنى كم بود- حكايت در( مير) بدين نحو آمده است:

يحيى معاذ- ابو سعيد خراز- جنيد- رابعه.