اخلاق اسلامى - ديلمى، احمد؛ آذربايجانى، مسعود - الصفحة ٢٤٩ - ١٠ پرورش ايمان

در آيات و روايات، محبت و مودّت ائمّه هدى : به‌طور عام و اميرمؤمنان به‌طور خاص مورد عنايت و تأكيد قرار گرفته است: قُل لا أَسئلُكم عليه أَجراً إِلّا المودّة فى القربى.[١]

در ذيل اين آيه، احاديث بسيارى را شيعه و سنّى نقل كرده‌اند كه مقصود از «قُرباى پيامبر» در اين آيه، على، فاطمه و فرزندان آن‌دو : هستند.[٢]

بنابراين محبت و ولايت پيامبر و ائمه‌اطهار : كه انسان‌هاى كامل‌اند، هرقدر شديدتر باشد، در حقيقت، عشق به فضايل و مكارم اخلاق است. و اين عشق نمى‌تواند از محبت به خداوند جدا باشد.

توسّل و رابطه محبت‌آميز قلبى با اولياى الهى به همين دليل موجب پرورش ايمان است.

بايد توجه داشته باشيم كه از ويژگى‌هاى انسان، اين است كه نه تنها مى‌خواهد مورد توجه ديگران باشد، بلكه مى‌خواهد كسى را داشته باشد كه به او اظهار محبت كند و عشق بورزد؛ چنانكه مزلو يادآور مى‌شود: «... همچنين نبايد از اين حقيقت غافل بمانيم كه نيازهاى محبت، شامل هر دو نياز محبت كردن و محبت ديدن است».[٣] از اين‌رو اگر متعلّق محبت، اولياى الهى و انسان‌هاى كامل باشند، اين انرژىِ سرگردان، صرف عشق‌هاى مجازى و محبت‌هاى كم‌بها نخواهد شد؛ بلكه در مقصد اعلاى كمال انسانيت رشد خواهد كرد.

نكته آخر در اين موضوع «زيارت» است. زيارتِ مشاهد مشرفه ائمّه‌اطهار : از امورى است كه محبت و ولايت ايشان را تقويت و باغ ايمان را شكوفا مى‌سازد. در روايات متعدد اين نكته بيان شده است؛ از باب نمونه به چند حديث اشاره مى‌كنيم:

بار سفر را براى زيارت قبرى مبنديد، مگر براى زيارت قبور ما. بدانيد كه من با زهر كشته مى‌شوم و در محل غريبى مدفون مى‌گردم. كسى كه به زيارت من بيايد دعايش مستجاب و گناهش بخشوده خواهد شد.[٤]

[١] - سوره شورى، آيه ٢٣

[٢] - از جمله ر. ك: تفسير فخر رازى، ج ٢٧، ص ١٦٦ و بحار، ج ٢٧، ص ١٣

[٣] - روان‌شناسى شخصيت سالم، ص ١٥٤

[٤] - عيون اخبار الرضا ٧، ج ١، ص ٢٨٥