اخلاق اسلامى - ديلمى، احمد؛ آذربايجانى، مسعود - الصفحة ١٢٥ - دو فضيلت محبت براى خدا
دو. فضيلت محبت براى خدا
دوست داشتن براى خداوند در اخلاق اسلامى جايگاه بلندى دارد و فراوان به آن توصيه شده و آثار بسيارى در دنيا و آخرت براى آن برشمرده شده است. امام صادق ٧ مىفرمايد:
روزى پيامبر اكرم ٦ از يارانش پرسيد: «كداميك از دستاويزهاى ايمان محكمتر است؟» گفتند: خداوند و رسولش داناترند. برخى از آنها گفتند: نماز. عدهاى پاسخ دادند: زكات.
گروهى گفتند: روزه. پارهاى حج و عمره و برخى جهاد را محكمتر دانستند. رسول خدا ٦ فرمود: «همه اينها فضيلت دارند، ولى هيچيك از آنها محكمترين نيستند، بلكه محكمترين دستاويز ايمان دوستداشتن براى خدا و دشمنى ورزيدن براى او است. دوستداشتن دوستان خدا و بيزارى جستن از دشمنان خداوند».[١]
امام باقر ٧ نشانه بهرهمندى انسان را از خير و صلاح، دوستى براى خدا مىداند؛ آنجا كه مىفرمايد:
هرگاه خواستى بدانى كه در تو خيرى هست به دلت نگاه كن. اگر اهل طاعت خدا را دوست و اهل معصيت خدا را دشمن داشتى، در تو خير هست و خدا هم تو را دوست دارد. ولى اگر اهل طاعت خدا را دشمن و اهل معصيت خدا را دوست داشتى، خيرى در تو نيست و خدا نيز تو را دشمن دارد. انسان با كسى است كه دوستش دارد.[٢]
در باره آثار محبت براى خداوند در آخرت امام سجاد ٧ مىفرمايد:
آنگاه كه خداى- عزّ و جلّ- همه آدميان را از اولين تا آخرين نفر جمع كند، آوازدهندهاى برخيزد و با صدايى كه همگان بشنوند بانگ برآورد: «كجاىاند آنان كه براى خدا دوستى مىورزيدند؟» پس گروهى از مردم برخيزند و به آنان گفته مىشود: «بدون حسابرسى وارد بهشت شويد».[٣]
در اهميت و منزلت دوستى و دشمنىورزيدن براى خداوند همين بس كه در روايات متعددى همه حقيقت ايمان در دوستى و دشمنى براى خداوند خلاصه شده است. از جمله
[١] - كلينى: كافى، ج ٢، ص ١٢٥، ح ٢؛ برقى: محاسن، ج ١، ص ٤١١؛ مجلسى: بحارالانوار، ج ٦٩، ص ٢٤٢، ح ١٧
[٢] - همان، ح ٢، ص ١٢٦، ح ١١؛ برقى: محاسن، ج ١، ص ٤١٠، ح ٩٣٥
[٣] - همان، ج ٢، ص ١٢٦، ح ٨؛ برقى: محاسن، ج ١، ص ٤١٢، ح ٩٤٠