بر همين مبنا در اخلاق اسلامى تكيه فراوانى بر ايمان به رسالت رسولان و كتب ايشان شده است. از طرفى چون همه آنان رسالت و هدف واحدى را جست‌وجو مى‌كرده‌اند، ايمان به مجموعه آنان توصيه شده است. در قرآن كريم آمده است:

پيامبر [خدا] بدانچه از جانب پروردگارش بر او نازل شده است، ايمان آورده است، و مؤمنان همگى به خدا و فرشتگان و كتاب‌ها و فرستادگانش ايمان آورده‌اند [و گفتند:] «ميان هيچ يك از فرستادگانش فرق نمى‌گذاريم» و گفتند: «شنيديم و گردن نهاديم. پروردگارا، آمرزش تو را [خواستاريم‌] و فرجام به سوى تو است.»[١]

پنج. ايمان به امامت و امامان :: بر اساس مبانى كلامى شيعه ايمان به جريان امامت، شرط رستگارى و از پايه‌هاى اخلاق اسلامى است. روايات فراوانى در منابع حديثى شيعه در اين باره وجود دارد. علاوه بر اين روايات، اين امر را با استفاده از قرآن و بهره‌گيرى از حوادث مسلّم تاريخى در تفسير آن مى‌توان اثبات كرد. در قرآن كريم آمده است:

امروز كسانى كه كافر شده‌اند، از [كارشكنى در] دين شما نوميد گرديده‌اند. پس، از ايشان مترسيد و از من بترسيد. امروز دين شما را برايتان كامل و نعمت خود را بر شما تمام گردانيدم، و اسلام را براى شما [به عنوان‌] آيينى برگزيدم.[٢]

دو پرسش اساسى در باره اين آيه مطرح است: اوّلًا، روز مورد نظر چه روزى است؟ ثانياً، حادثه‌اى كه در آن روز اتفاق افتاد و موجب كمال دين و تتميم نعمت خداوند بر بندگانش شد، چه بوده است؟ بر اساس شواهد تاريخى غيرقابل انكار و مورد قبول همه فِرَق اسلامى، آن روز، روز هجدهم ذى‌الحجه سال دهم هجرى است و حادثه‌اى كه در آن روز در غديرخم اتفاق‌افتاد، انتخاب امام‌على ٧ از سوى پيامبر ٦ به جانشينى خويش و شروع جريان امامت بود.[٣] اكنون با توجه به آنچه در باره ضرورت ايمان به‌رسالت انبيا و محتواى كتاب آنها كه در اصطلاح از آن به «دين» ياد مى‌كنيم، و با عنايت به‌مفاد آيه پيش‌گفته مبنى بر اين‌كه جريان‌

[١] - سوره بقره، آيه ٢٨٥. همچنين ر. ك: سوره بقره، آيه ١٣٦ و سوره آل عمران، آيه ٨٤

[٢] - سوره مائده، آيه ٣

[٣] - جهت اطلاع جامع دراين باره ر. ك: علامه امينى: الغدير